cuttingedge.be

‘The Odyssey’ (2026) De vier fonkelende sterren voor ‘The Odyssey‘ zijn meer dan verdiend en je kan online duizenden recensies terugvinden die met een waterval aan bewierokingen uitleggen waarom. De conclusie is snel gemaakt: het filmmaken is absolute wereldtop, de evenementwaarde en het momentum zijn ongeëvenaard, regisseur Christopher Nolan is zowat de koning van Hollywood. Daar met deze recensie nog aan toe bijdragen, maakt weinig uit.

Als je, zoals ik, inmiddels zo’n veertig jaar trouw over de vloer komt bij het North Sea Jazz Festival, dan heb je de hele geschiedenis in je bloed zitten. Ik begon destijds nog in het sfeervolle, doolhofachtige Congresgebouw in Den Haag. De verhuizing naar de reusachtige hallen van Rotterdam Ahoy was destijds even slikken, maar inmiddels voelt Ahoy tijdens het tweede weekend van juli als mijn absolute muzikale thuishaven.

CE’s StripFax bundelt elke maand enkele strips die we graag onder de aandacht brengen, maar niet uitgebreid recenseren. Dat betekent niet dat deze strips niet de moeite waard zijn om te lezen. Met onze korte recensies ontdek je snel of een strip je al dan niet kan bekoren. De plot kan je samenvatten in drie zinnen en het leest supervlot. Toch blijft dit boek lange tijd nazinderen.

Wat een fantastische seizoensafsluiter in Simplon! Zelfs na een kwarteeuw aan de weg te timmeren, weigert Want2Swing achterover te leunen. De Groningse bigband bruist nog volop van de muzikale dromen. Hun nieuwste, meest ambitieuze missie? Een album doordrenkt met de legendarische, funky Oakland-sound uit de Bay Area. Ik ging op pad om de proef op de som te nemen. Bij binnenkomst voelde ik direct de goede sfeer in de zaal.

Een zender, een ontvanger, en hier en daar misschien wat ruis: in theorie zou communicatie kinderspel moeten zijn. De realiteit bewijst echter het tegendeel. Al te vaak begrijpen mensen elkaar verkeerd, en daar zijn duizend-en-één redenen voor. Raf en Mich Walschaerts walsen rondom het onvermogen om echt tot elkaar door te dringen met ‘Babel’, een voorstelling waarin humor en tragiek eens te meer broederlijk naast elkaar staan.

Wie dacht dat platenzaken verleden tijd zijn, is afgelopen vrijdagmiddag niet bij De Jongens van Hemmes geweest. Tussen de overvolle bakken vinyl voltrok zich een intiem feestje van jewelste. Aan de knoppen: niemand minder dan Rob Manga. De geboren Groninger en Amsterdamse nachtpionier keerde even terug naar zijn roots. De aanleiding? Een exclusieve instore-sessie ter ere van zijn nieuwste release op zijn eigen kwaliteitslabel As The World Turns. Het is een prachtig contrast.

Ik ben geen echte jazzkenner, maar dit was een bijzonder concert. Het optreden van pianist Guus Janssen en drummer George Hadow voelde als een diepgaand muzikaal gesprek. Twee vrije geesten die elkaar voortdurend uitdaagden, luisterden en antwoord gaven. Hun improvisaties waren volkomen vrij, maar verloren nooit de samenhang. Alsof je getuige was van jazz zoals die bedoeld is: een gesprek in muziek. Janssen en Hadow creëerden samen een concert vol spanning, humor en verrassingen.

Zondag startte het internationale animatiefilmfestival van Annecy. Met wel zeven categorieën, van langspeelfilms en televisiefilms tot immersieve werken, is het festival het grootste animatiefestival ter wereld. Zes films uit de hoofdcompetitie gingen vorige maand al in première tijdens het filmfestival van Cannes. De afgelopen jaren zet Cannes meer in op animatiefilms, met dit jaar tien langspeelfilms die een plek kregen op het festival aan de Côte d’Azur.

Sommige concerten worden herinnerd om de muziek. Andere om wat er rondom gebeurt. Het optreden van The Black Box Revelation op de Huysmanhoeve in Eeklo, in samenwerking met de N9, zal om beide redenen een blijvende herinnering worden. Wat begon als een langverwachte terugkeer van een van de meest iconische Belgische rockduo’s van de afgelopen twintig jaar, dreigde midden in het voorprogramma door Neil Claxon letterlijk weggeblazen te worden door een zomerstorm.

Eind jaren zeventig ontkiemde in de underground van Minneapolis Hüsker Dü, een driekoppige band waarin Bob Mould en drummer Grant Hart met meesterwerken als Zen Arcade en New Day Rising de blauwdruk van de alternatieve grunge schreven. Tot de band in 1988 na bittere ruzies definitief implodeerde. Mould richtte begin jaren 90 met bassist David Barbe en drummer Malcolm Travis Sugar op. Sugar was geen herhalingsoefening van Dü  maar een snedig powertrio dat naadloos aansloot bij de tijdgeest.