Is this you? As a journalist, you can create a free Muck Rack account to customize your profile, list your contact preferences, and upload a portfolio of your best work.
Claim your profile
Articles by Dries Muus
Boek | Vaderland - Dries Muus
Een kort bezoek aan Amsterdam, dat hij als student Nederlands halsoverkop verruilde voor Madrid, dwingt Luuk Faber zijn verleden te herzien. Niks wat hij voelt en ziet lijkt nog te kloppen bij de beelden van vroeger in zijn hoofd. Als zelfs de onschuldigste herinneringen al dubieus zijn, wat zegt dat dan over de grote schuldvraag die zijn leven beheerst – al is het maar omdat hij die al jaren uit de weg gaat?
Cees Nooteboom (1933-2026): een groot schrijver die genres en continenten doorkruiste
Cees Nooteboom is woensdagmiddag op 92-jarige leeftijd overleden. Dat bevestigt zijn uitgeverij, de Bezige Bij. De schrijver was een van de grootste Nederlandse auteurs van zijn tijd. Cees Nooteboom in 1967.Bron foto Het Parool Dit artikel is geschreven doorDries MuusGepubliceerd op 11 februari 2026, 19:09Leestijd 4 min Laat dat ‘Nederlandse’ eigenlijk maar weg: Nooteboom was ook in het buitenland succesvol.
Cees Nooteboom (92) overleden: een groot schrijver die genres en continenten doorkruiste
Cees Nooteboom is woensdagmiddag op 92-jarige leeftijd overleden. Dat bevestigt zijn uitgeverij, de Bezige Bij. De schrijver was een van de grootste Nederlandse auteurs van zijn tijd. Cees Nooteboom in 1967.Bron Het Parool Dit artikel is geschreven doorDries MuusGepubliceerd op 11 februari 2026, 19:09Leestijd 4 min Laat dat ‘Nederlandse’ eigenlijk maar weg: Nooteboom was ook in het buitenland succesvol.
Sharif Abdel Mawla (37) debuteert met telefilm Casting Call, over een beginnend acteur met grootse dromen: ‘Diversiteit is geen thema, het moet in je karakter zitten’
In de toch al rijke oogst van telefilms dit jaar springt Casting Call eruit: een toegankelijk debuut dat niet makkelijk te classificeren valt – en dat is bewust gedaan. ‘Ik wilde juist voorbij de stereotypes gaan,’ zegt regisseur Sharif Abdel Mawla (37), ‘ik wil de kijker uitdagen.’ “Ik had een paar korte films en videoclips gemaakt, en een paar afleveringen van geregisseerd, en ik kreeg steeds meer berichten van jonge mannen. Heel zelfverzekerd van toon.
Recensie: De compromisloze levenskunst van Tinkebell moet de wereld redden, desnoods ten koste van haarzelf
Het is een teder gebaar, en een luguber moment: vlak voordat Tinkebell onder narcose gaat, neemt een ziekenhuismedewerker voorzichtig haar grote, paarsgetinte bril af. “Het is echt alsof ik dóódga daar,” zegt de kunstenares in een voice-over. Op de achtergrond maken de piepjes van de OK-apparatuur plaats voor zachte pianotonen. In zekere zin sterft er tijdens die operatie ook iets. Een mogelijkheid, een toekomst. Tinkebell laat zich namelijk steriliseren. Hoewel...
Lotje IJzermans maakt haar tv-debuut met VPRO Boeken: ‘Nee, ik ben niet Adriaan, of Wim Brands of Carolina Lo Galbo’
Lotje IJzermans is overduidelijk een cultuuroptimist, en wie na een gesprek met haar nog lijdt aan somberheid over het peil van de literatuur, is waarschijnlijk nooit meer te genezen. “Toen ik hoorde dat er een nieuw boekenprogramma kwam, dacht ik: dát wil ik! Ik heb nooit een televisiecarrière geambieerd, ik zat goed bij Nooit Meer Slapen, bij de radio. Maar opeens was die ingeving er, en vroeg ik aan de hoofdredactie of ik een screentest mocht doen. Dat was in de herfst.
Deze is voor de haters: Larry David, de ultieme antiheld, in het laatste seizoen van ‘Curb your enthusiasm’
Na twaalf seizoenen komt er een eind aan Curb your enthusiasm, Larry Davids meesterwerk, misschien wel de grappigste sitcom van het moment – of ooit. Wat is nou dat typische Curbeffect? Hermans of Reve? Pacino of De Niro? Ella Fitzgerald of Billie Holiday? Je móet kiezen. Tik-tak, tik-tak. Te moeilijk? Goed, iets makkelijker dan: Jerry Seinfeld of Larry David? Niks ten nadele van de ander z’n serie, of tenminste, de serie waarin hij de titelrol speelde. Niks ten nadele van Seinfelds stand-upcomedy ook.
Recensie ‘One Day’: zeldzaam goede serie, naar een geweldig boek, over de vriendschap en de liefde van je leven
In One Day, gebaseerd op de gelijknamige roman van David Nicholls, volgen we twintig jaar lang twee vrienden – misschien wel elkaars grote liefdes. Zelden slaagde een serie erin zó trouw te blijven aan een geweldig boek. De liefde begint zoals legendarische liefdes beginnen: bij het uitwijken voor een breakdancende kiltdrager. “Sorry,” zegt zij, na een lichte botsing. “No problem,” antwoordt hij. In die uitwisseling liggen hun karakters al besloten: Emma is onzeker, verontschuldigend.
Recensie: ‘Something Els’ is een rijk portret van de verbluffend competente oud-minister Els Borst
Na Something Els: De erfenis van Els Borst kan er geen twijfel over bestaan: de moord op de oud-minister in 2014 was óók, of misschien wel vooral, politiek getint. Gelukkig schenkt de documentaire minstens net zoveel aandacht aan Borsts verbluffend rijke leven. ‘Het is een meisje geworden en we noemen haar Els.’ Die zin komt twee keer voor in de documentaire Something Els: De erfenis van Els Borst. Een keer wordt ie uitgesproken op een persbijeenkomst. De tweede keer staat het op een briefje.
Netflix kondigt speelfilm aan over gijzeling in Apple Store, documentaire op Videoland en AT5
In de aankondiging omschrijft Netflix de film als ‘een aangrijpende thriller’, die ‘heen en weer schakelt tussen de perspectieven van verschillende belangrijke personages die betrokken zijn bij deze intense situatie; van de dader tot de gijzelaars en de hulpverleners, als een mozaïek van ervaringen’. De film is geschreven door Simon de Waal, die eerder het scenario verzorgde van de speelfilm Lek (2000), en meer recent die van de tv-series Het gouden uur en Sleepers.
Recensie: Oorlogsdrama Masters of the Air is ambitieus, zinderend - en een tikje belachelijk. Hoe noem je dat?
‘Onweerstaanbaar’ is het woord niet: te enthousiast, en er is veel aan de eerste drie afleveringen van Masters of the Air dat simpel te weerstaan valt. Bijvoorbeeld die openingstune vol triomfantelijke, slow motion oorlogsbeelden, die zo uit een propagandafilm voor het Amerikaanse leger geplukt lijken; in plaats van de protserige blazers en strijkers had er prima een symfonieversie van The Star-Spangled Banner onder gepast.
Peter Middendorp verplaatst zich ditmaal in de echtgenote van de moordenaar: ‘Ik kén zulke vrouwen’
Peter Middendorp praat over haar alsof ze echt bestaat – en dat is natuurlijk ook zo. “Ik hoorde Ada gewoon spreken. Het was voor het eerst dat ik het voertuig voor iemand anders was. Ik ben het gewend om versie voor versie voor versie te schrijven, en dat het dan steeds ietsje beter wordt, totdat het voor mijn gevoel perfect is. Maar dit was in één keer goed, en het was Ada’s manier van uitdrukken waardoor ik spontaan in vorm kwam.” “Nee.
Recensie: Wat vindt Sadettin K.’s familie er nou zélf van om hun worstelingen op de planken terug te zien?
Altijd lekker, een beetje drama bij documentaires over een familie. Tranen en tirades, lang verzwegen verwijten die voor de camera, liefst tegen wil en dank, tot een kookpunt komen en de familie tegen het slot dichter bij elkaar brengen, of definitief uiteendrijven. Zo’n familie is de familie Kirmiziyüz niet. De ingrediënten voor een smeuïg conflict zijn volop aanwezig: theatermaker Sadettin Kirmiziyüz (1982) portretteert de Turks-Nederlandse familie al jaren in sterk persoonlijke voorstellingen.
Choppercowboy, ex-sekswerker, oud-wereldkampioen windsurfen: ‘De kronieken van Rob’ volgt een markante Amsterdammer
Behalve de man, die in z’n string door de stad rolschaatste, heeft Amsterdam nooit een wonderlijker kerel gekend dan de choppercowboy. De choppercowboy, die van top tot teen gekleed in leer, met franjes en vogelveren, nog altijd op zijn elektrische chopper Amsterdam doorkruist, met bijpassende cowboyhoed-met-pluim vóór op het stuur.
Recensie Triq Salama: regiedebuut van Najib Amhali is een vermakelijke genrefilm, met alle beperkingen van dien
Er komt rook onder de motorkap uit, je hebt drie man nodig om te schakelen, en uiteraard is er geen airco. Maar de bus heet Pico Bello, de chauffeur streelt ’m regelmatig, en roept bij elk flintertje kritiek – of gezond verstand – van zijn bijrijders: “Bus is top!” Als onvoorwaardelijke liefde niet genoeg is om het ding tot aan Marokko aan de praat te houden, wat dan wel? Met het krappe budget voor de Telefilms is het, zeker als beginnend maker, handig om niet nodeloos ingewikkeld te doen.
Recensie Ik kom hier nog op terug: Deze tragikomische tijdreisroman is bovenal heel erg Rob van Essen
Als auteurs óver verhalen schrijven, niet over specifieke verhalen maar over het verschijnsel, de menselijke drang om verhalen te bedenken, mondt dat niet zelden uit in lofzangen, met ondertitels als De troost van fictie of Waarom we niet zonder verhalen kunnen.
Recensie: De hoofdpersonen van Daan Heerma van Voss zijn treiterig en ijdel, maar wekken ook sympathie op
In Geen vaarwel vandaag laat Daan Heerma van Voss (1986) een gebroken gezin worstelen met de grote levensvragen – sterk persoonlijke en universele. Het is een rijke roman vol overtuigende personages en complexe antwoorden. Moeten we het hebben over het autobiografische gehalte? Heel even dan: begin 2022 overleed de vader van Daan Heerma van Voss. In Geen vaarwel vandaag wordt een gebroken gezin opgeschrikt door de dood van de onpeilbare pater familias.
Recensie: Nirwana is Tommy Wieringa’s ambitieuste roman, maar de kleinste verhalen zijn het mooist
In Nirwana, een roman die drie generaties van een steenrijke familie omvat, schrijft Tommy Wieringa levendig en kritisch over de grote vraagstukken van de twintigste en de huidige eeuw. Die grote greep is indrukwekkend, maar gaat ook ten koste van de kleinere verhalen. Op de hoek van de Herengracht en de Huidenstraat is hij daar opeens, ‘een lange man met een Fidel Castroachtige vechtpet op’. Literator en archiefspeurder. Vermoeide vader van twee jonge dochters. Liefhebber van babi pangang.
Recensie: Adriaan van Dis schrijft schitterend over zijn surrogaatoma, maar toondoof over het heden
Met Naar zachtheid en een warm omhelzen richt Adriaan van Dis een monument op voor zijn grootvaders dienstmeid, die een cruciale rol speelde in zijn opvoeding. Een mooi en overtuigend tijdsbeeld – maar wat doen die zwakke stukken over het hier en nu ertussen? Een schijtluis en een zenuwpees. Een vreemde binnen zijn gezin, hopeloos anders dan zijn oudere zussen: ‘verkeerde kleur en onder de spikkels’. Een onwettig kind, geen zuivere Van Dis, door zijn familiewapen staat een bastaardbalk.
Recensie: Gefascineerd door een intens foute man, in Joke van Leeuwens geweldige ‘Ik dacht dat jij’
In Ik dacht dat jij schetst Joke van Leeuwen een vlijmscherp portret van een grensoverschrijdende, steeds iets verder ontsporende liefde. De vertelling vanuit een totaal foute man is even stuitend als onweerstaanbaar. Hij zegt haar vaak dat hij zo van haar houdt, hij prijst Zigi uitvoerig tegen iedereen, en als ze na een werkreisje thuiskomt koopt hij tompoucen om haar terugkeer te vieren. Zorgzaam. Liefdevol. Een droomman.
Recensie Gebied 19: Esther Gerritsen schept een deels overtuigende, gestoorde nieuwe wereld
Iedereen weet wat er gebeurd is, en wil er niks meer over horen. Het is al pijnlijk zat. Dus als Tomas blijft vragen wat er in godsnaam aan de hand is, wordt hij op zijn best genegeerd, als ze hem niet recht in zijn gezicht uitlachen. Hoe bedoelt hij, waar zijn z’n vrouw en zoon? Heeft hij onder een steen geleefd?
Recensie: Dankzij de dagboeknotities van Merijn de Boer waan je je in het Surinaamse oerwoud
Het begint, zoals ieder goed verhaal, met een advertentie in De Groene Amsterdammer. Merijn de Boer meldt zich in een opwelling aan voor een groepsreis door het binnenland van Suriname, ‘in het kielzog van Albert Helman’, een wat vergeten Nederlands-Surinaamse schrijver. Hij belooft de excentrieke organisator Maurits Blomhert een verslag te schrijven, misschien zelfs een boek. Dat was eind maart 2011. De Boer was destijds 29, redacteur bij Van Oorschot en veelbelovend bijna-debutant.
Recensie: Hoe een foto van een soldaat op een Hilversumse zolder Herien Wensink naar Vietnam leidde
Soldaat op Zolder, het tweede boek van Volkskrantredacteur Herien Wensink, is meer een journalistiek onderzoek dan een roman. Ze brengt niet alleen een jonggestorven soldaat tot leven, maar ook de achtergestelde Amerikaanse gemeenschap waarin hij opgroeide. We kennen de klassieke filmscènes: twee legerofficieren die bij een (bij voorkeur witgeverfd) huis aanbellen, altijd op een zonnige dag, hoofddeksels in hun handen. Een moeder die al voor er één woord is gezegd door de knieën zijgt.
Recensie: Roxane van Iperen beschrijft de diepste treurigheid zó goed dat de lust tot lezen je bijna vergaat
We weten vrij precies hoe ze zich voelt als haar vader weer eens op haar moeder inslaat. Of op haar. We weten hoe haar gruwelijkste ervaringen zich vertalen in een allesoverheersende angst, in zintuigen die continu op scherp staan, ook – of juist – als er heel even geen gevaar dreigt. We weten hoe die fysieke sensaties en de stortvloed aan afschuwelijke prikkels zich als droombeelden in haar onderbewuste dringen. Eén ding weten we niet: haar naam. Dat beloof ik is het verhaal van de twaalfjarige M.
Recensie: de debuutroman van Fien Veldman is komisch en intelligent, maar mist ook iets
Je kunt een haperende printer natuurlijk uitschelden. Je kunt ook op het toetsenbord gaan rammen of, zoals de kantoormedewerkers van de cultfilm Office Space, de printer kidnappen naar een braakliggend terrein en met honkbalknuppels aan gort slaan. De hoofdpersoon van Xerox heeft een andere strategie: ze geeft de printer liefde. Of is het andersom?
Recensie De stad in je hoofd: Niks kan deze roman redden van het bombardement aan gruwelijke zinnen
2023 is het veertigste jaar van Tessa de Loos schrijverschap. Vooral met De tweeling bereikte ze een enorm publiek, maar dekritieken waren soms vernietigend. Hoe terecht is dat? En kan haar nieuwste roman De stad in je hoofd wél rekenen op lovende besprekingen? In het veertigste jaar van haar schrijverschap keert Tessa de Loo met De stad in je hoofd terug naar het thema van haar succesvolste roman.
Dit zijn de beste boeken van 2022
Het goede nieuws: alle boeken waar u in 2022 niet aan toe bent gekomen, kunnen gewoon op de leeslijst voor 2023. het slechte nieuws: dit is slechts een fractie van al het moois dat dit jaar uitkwam. Fictie 1. Het lied van ooievaar en dromedaris, Anjet Daanje In haar op de Brontë-zussen geïnspireerde, met de Boekenbon Literatuurprijs gelauwerde tiende roman stort Anjet Daanje zich op het lange naleven van Millicent en Eliza May Drayden.
Coronaroman van Wim Daniëls gaat niet dieper dan het gemiddelde nieuwsitem
Deze week liet een gezaghebbend specialist zich hoopvol uit over het langetermijnverloop van het coronavirus: “Het (...) zal nog wel even onder ons blijven, maar we gaan ermee leren leven zonder alles op slot te doen en af te gelasten. En er gaat natuurlijk een vaccin komen. Corona zal dan niet volledig verdwijnen, maar de aantallen mensen die het virus oplopen, zullen heel beperkt blijven, met af en toe wat uitschieters.
De nieuwe Jan Siebelink: gekunsteld, krukkig en pathetisch
We zijn in Velp, vlak bij de Duitse grens. We worden meegevoerd naar een kwekerij, eigendom van een getroebleerde intellectueel op leeftijd. We horen zijn verhaal over een angstige jeugd, een afwezige vader en een pleegvader in de greep van een onmenselijk streng geloof. We leren zijn mild-perverse trekjes kennen. We volgen hem door de glooiende omgeving, langs religieus getinte overpeinzingen van schaamte en genot. We bevinden ons, kortom, in een roman van Jan Siebelink.
Jeroen Brouwers is nog altijd kristalhelder en vlijmscherp
Jeroen Brouwers, olieverfschilderij van Emo Verkerk uit 2018. Te zien in kunstgalerie Willem Baars Projects. Beeld Emo Verkerk Hij was paleogeneticus, geschoold latinist, robotingenieur, emeritus hoogleraar cybernetica, projectontwikkelaar, industrieel ingenieur, cryptozoöloog – even ademhalen – informatietechnologicus, zeer gewaardeerd docent aan twee hogescholen voor creatief schrijven, dartskampioen en bekroond tangodanser.
De debuutroman van Peter Buurman leunt te veel op sfeer
Aan de ene kant mag er in 2020 best een verbod worden ingevoerd op het gebruik van het woordkafkaësk in recensies, of in welk type artikelen dan ook. Aan de andere kant is er de debuutroman van Peter Buurman (1992). Een poging tot een samenvatting: een slechte inbreker treft ’s nachts onverwacht een man aan in het huis dat hij met veel kabaal is binnengevallen. De man ligt op bed, is bedekt met stof en lijdt aan waanbeelden. Samen stappen de twee mannen op de scooter van de inbreker.
Wars van wrok, gespeend van cynisme: de dagboeken van Arthur Japin
Dries Muus29 november 2019, 15:01 Weinig Nederlandse schrijvers hebben zoveel reden tot mensenhaat en zwartgalligheid – en weinig Nederlandse schrijvers zijn daar zó verstoken van als Arthur Japin. Hij schreef er vóór Geluk, een geheimtaal ook al over,en vertelde erover in interviews: zijn gruwelijke jeugd. Jarenlang werd hij gepest, inclusief regelmatige lichamelijke mishandeling.
Kleine misdaden zonder slachtoffers bij Abdelkader Benali
De Arbeiderspers, €21,50, 230 blz Osama en zijn ouders juichen nog net niet als ze nieuwe schimmelplekken in huis ontdekken, maar het scheelt niet veel. Lekkage is ook altijd welkom. Tocht en overlast: godsgeschenken. Osama en zijn ouders hebben namelijk vijfhonderd punten nodig. Dan pas is hun ellende ‘urgent’, en komt het gezin in aanmerking voor een nieuwe woning.
We gaan met nu al 1.500 lezers samen boeken lezen. Deze maand: de nieuwe Maartje Wortel
Nog erger zijn de boeken die iedereen slecht vindt: een vreselijke leeservaring én geen brandstof voor een prikkelende discussie. Twee keer niks. Kortom: perfect of waardeloos, de handvol boeken waarover brede consensus bestaat, gaan we in de boekenclub uit de weg. Want is het niet veel spannender en leerzamer om het hartgrondig met elkaar oneens te zijn?
Onze boekenclub gaat weer van start. Doe mee en schrijf je in
De hypothese? Iedereen wil meer lezen. Of je nou twee oeuvres per week leest of één strandboek per jaar, het voelt altijd als te weinig. Veellezer of weiniglezer – we zijn allemaal te-weinig-lezers. Vanuit die opzet werd een onderzoeksteam samengesteld. Het team riep een boekenclub Lees hier de stukken en bijdragen in de vorige boekenclub, over de roman Zuiverheid van Jonathan Franzen.
Show More
loading
Actions
Is this you?
As a journalist, you can create a free Muck Rack account to customize your profile, list your contact preferences, and upload a portfolio of your best work.Get in touch with Dries
Contact Dries, search articles and posts on X, monitor coverage, and track replies from one place.
Learn more about Muck Rack