Is this you? As a journalist, you can create a free Muck Rack account to customize your profile, list your contact preferences, and upload a portfolio of your best work.
Claim your profile
Articles by Eva Peek
Maria Reva: ‘Door de oorlog in Oekraïne werd de zwarte humor in mijn roman juist sterker’
Maria Reva had het helemaal uitgedacht. Toen het na meerdere operalibretti en een verhalenbundel tijd was voor haar debuutroman, zou ze daarin twee geliefde obsessies door elkaar weven: Oekraïense romance tours en uitstervende slakken. De romance tours, een toeristische industrie die erom draait mannen uit welvarende landen met Oekraïense vrouwen te laten daten en uiteindelijk trouwen, waren een jarenlange fascinatie van Reva.
Al schrobbend over zegelafdrukken uit het Romeinse Rijk dacht ik aan wat er van onze wereld over zal blijven
Terug naar de krant In zalige onwetendheid over het Nederlandse nieuws, ver van de Hitler-borrelpraat van ON en de nieuwe politieke projecten van Mona Keijzer, zat ik afgelopen week diep in Anatolië zegelafdrukken uit het Romeinse Rijk af te stoffen. Ze waren net opgegraven uit de resten van de Oost-Romeinse stad Doliche, nu een kale heuvel in een industrieterrein aan de rand van de Turkse stad Gaziantep.
Waarom doen ze niet gewoon zo ?
Terug naar de krant In een uithoek van Amsterdam-Noord ligt het Purmerplein. Een prachtig staaltje Amsterdamse School-architectuur, maar ook een plek met weinig sfeer. Geen reuring. Een van de broodjeszaken die er wat van probeert te maken, heeft bankjes aan de voorgevel hangen, maar die zijn altijd ingeklapt. Erboven hangt een briefje dat dat moet van de gemeente.
Elke gaskamer z’n eigen Google- rating
De zomer heb ik altijd het grimmigste seizoen gevonden. Meer vrije tijd is meer tijd om na te denken over de naderende dood. Ik snap dan ook goed dat de Volkskrant ‘moord’ als thema koos voor hun wekelijkse zomerpuzzel dit jaar. Prima zomerthema. Maar afgelopen week ging het mis: er stond een vraag over de twee Syrische tieners in Amsterdam die in april zijn doodgeschoten. Waarom, luidde de meerkeuzevraag. Een drugsdeal, iets met loverboys, toch een prank call (dat was het)?
Column | Helden sterven wel
Terug naar de krant ‘Wanneer maak ik nou eens wat mee! Wanneer wordt het nou eens oorlog!’ De saaiheid van de Vinex-wijk waar ik in de jaren negentig opgroeide, had een raar kind van mij gemaakt. Verteerd door verveling – of zoals ik het zelf liever noemde: ennui – biechtte ik als negenjarige mijn oorlogswens op aan mijn nicht tijdens een wandeling op de Utrechtse Heuvelrug, waarlijk een van de sufste plekken op aarde. Waar was het avontuur? Waar was de heroïek?
Een steengoede ‘Simon Boccanegra’, die conservatief voelt als een Disneyfilm
Simon Boccanegra van Giuseppe Verdi. Door: De Nationale Opera / Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Fabio Luisi. Regie: Jetske Mijnssen. Gezien: 4/6 in Nationale Opera & Ballet, Amsterdam, aldaar t/m 28/6. Info: operaballet.nl Het begint met een dode op een altaar, het eindigt met een dode op een altaar. Wat daar tussen gebeurt in Verdi’s Simon Boccanegra laat zich moeilijk navertellen.
De Oekraïense schrijfster Oksana Zaboezjko: ‘Je wordt wanhopig als je ziet hoe weinig mensen leren van het verleden’
In Oekraïne heb je de zogenaamde Zaboezjko-zin. Een eindeloos lange uitwaaierende zin, met vertakkingen van vertakkingen waarvan je vreest dat ze het vertrekpunt hopeloos uit het oog verloren zijn, die meerdere pagina’s kan duren, maar altijd weer terugkeert naar de gedachtegang die ooit het hoofdpad was.
Het helpt als slachtoffers perfecte engelen zijn
Terug naar de krant Als je eigen tijd je donker voorkomt, kan het helpen om je licht op te steken bij mensen uit het verleden. Je ziet dat alles veel erger kan, en wie weet leer je nog wat. Dus leek het me goed in de aanloop naar 4 mei Cleveringa er eens bij te pakken. In 1940 hield de decaan van de rechtenfaculteit Leiden een protestrede tegen het schorsen van zijn Joodse collega-hoogleraar Meijers. Acht maanden gevangenisstraf kreeg hij: een held van zijn én onze tijd.
Radicaal-rechts als plat verdienmodel
Terug naar de krant Van Elon Musk hoor ik al een tijd vrij weinig – afgezien van tweets met onooglijke AI-slop om X-bot Grok te promoten. Van zijn ex daarentegen, des te meer. De zesentwintigjarige Ashley St. Clair was een beroemde online influencer van de MAGA-beweging, baarde een van Musks vele kinderen (Romulus), maar sinds de geboorte liggen ze dusdanig in de clinch, dat Ashley MAGA heeft verlaten. Het was een sekte, zegt ze.
Column | Shock and yawn
Terug naar de krant ‘Ik voel de geschiedenis niet meer.” Dit zei een vriend van me een paar weken geleden over de moord op Khamenei. Hij was niet de persoon van wie ik deze opmerking had verwacht. Meestal is hij verre van onverschillig. Hij schrijft een boek over martelgevangenissen en hij heeft juist over Iran veel gepubliceerd. In de regel trekt hij zich het lot van de wereld aan. Maar de snelheid van het nieuws had ook hem ingehaald. „Ik stond te roken toen ik het hoorde, en het deed me niets.
De Matthäus Passion gaat over ordinaire handjeklap met God
Het Christendom is terug. Van nooit weggeweest, natuurlijk, maar het beleeft nu een hip cultureel moment. Randstedelijke trendwatcher Doortje Smithuijsen vertelde in een EO-podcast dat ook zij „van de kerk houdt”. Zo gaat ze elk jaar naar de Matthäus Passion van Bach, die ze prachtig vindt want dat verhaal is „heel waar”. Ze onderstreepte weer eens de unieke status van de Matthäus in Nederland. Die is voor iedereen, ja, júíst voor de ongelovige, een ritueel van bezinning.
Thomas Erdbrink is onze man
Terug naar de krant Propaganda is een glibberige zaak. Dat dacht ik bij het kijken van Onze man bij de vijand van Thomas Erdbrink. Zijn Rusland-serie heeft geen boodschap, vertelde hij in een interview met Buitenhof, en zeker geen pro-Russische, in NRC. Om dat laatste kracht bij te zetten, benadrukt hij dat het de Russen waren die Oekraïne binnenvielen, niet andersom. En hij noemt het conflict ‘oorlog’, geen ‘speciale militaire operatie’.
Overal een spel van maken is juist de doodsteek van vreugde
„Alsof het allemaal maar een spelletje is…” verzucht degene met wie ik de uitslagenavond van de gemeenteraadsverkiezingen kijk. Ik weet niet precies waar hij op doelt. Misschien op de joligheid rondom het abseilen van Carola Schouten, die iets afdoet aan de ernst van de opkomst van radicaalrechts. Misschien doelt hij op zijn vermoedens dat die ultrarechtse partijen populair zijn onder kiezers die uit verveelde balorigheid op ze hebben gestemd.
Feministen, toon interesse in wat Oekraïne doormaakt
Terug naar de krant Het is vaak vreselijk vermoeiend als iemand feministen gaat uitleggen wat ze moeten doen. ‘Niet dat onderwerp! Niet op die manier!’ Laat ze toch, denk ik meestal. Feministen zijn niet aan de macht, ze doen tenminste iets, organiseer zelf wat. Wie die vermoeidheid deelt, moet deze column even overslaan.
Column | Spelen dat er een rechtsorde is
Terug naar de krant Ik wil graag beginnen met een compliment. Volgens de sandwichmethode is dat namelijk de snelste weg naar effectieve feedback. Dus bij dezen een compliment aan Mark Rutte: ik vind het mooi dat hij er eerlijk voor uit durft te komen dat hij iets niet weet. Niemand kan álles weten, en dat is geen teken van zwakte. Vooral voor mannen in leiderschapsposities is dat niet makkelijk om toe te geven, en het is fijn als mannen als hij hier een voorbeeldrol in pakken.
Opinie | Ja? Hebben de complotdenkers echt gelijk?
Als je geboren wordt is de wereld chaos. Onbegrijpelijke, lawaaiige wanorde. En om daar orde in te scheppen luister je naar sprookjes, van goede en slechte mensen in een overzichtelijk universum. Die sprookjes zijn eng, maar helder. Een gemene koningin heeft een kwaadaardig plan om een mooi jong meisje te doden uit jaloezie op haar jeugd. Een boze heks wil een zestienjarige prinses in toverslaap brengen. De wereld in sprookjes is een strijd tussen goede en kwade krachten.
Rita Adel is Palestijns en Oekraïens: ‘Ik ben in beide werelden vriendschappen kwijtgeraakt’
Jaren geleden liep Rita Adel met haar broer door de straten van Haifa, een havenstad ten noorden van Tel Aviv. Het was een van hun eerste bezoeken aan het gebied, ze stelden zich voor hoe hun leven eruit gezien zou hebben als hun familie niet uit Palestina was verdreven. Terwijl ze Russisch met elkaar spraken, werden ze op straat aangesproken door een nieuwsgierige voorbijganger. „Waar komen jullie vandaan?” „We komen hier vandaan, we zijn Palestijnen”, antwoordden ze.
Hoe oprecht het mededogen met het Russische volk ook is, de esthetisering in deze ‘Boris Godoenov’ heeft ook iets ranzigs
‘Is your geweten eating you alive?’ Die tekst hangt halverwege de opera aan de opengewerkte appartementen van het treurige flatgebouw dat het levensgrote decor vormt van Boris Godoenov in Amsterdam. Humor heeft hij wel, regisseur Kirill Serebrennikov. En dat heb je misschien ook wel nodig, als je in deze troebele tijd een regie maakt van het tsarendrama van het Russisch icoon Modest Moessorgski. Opera Boris Godoenov van Modest Moessorgski door DNO.
‘De Israëlische regering had eigenlijk nergens iets beter kunnen doen’, klinkt het op het 50-jarige jubileum van CIDI
Eigenlijk bestond het Centrum Informatie en Documentatie Israël al in 2023 vijftig jaar. Maar toen kwamen ze niet toe aan een jubileumviering. Na de Hamas-aanval van 7 oktober stond de pro-Israël lobbygroep „echt in de loopgraven”, aldus CIDI-directeur Naomi Mestrum. Maar als ze in Israël door kunnen gaan met leven, concludeert ze, kan ook het CIDI iets vieren. Ze staat voor een uitverkochte zaal in het Koninklijk Instituut voor de Tropen (KIT) in Amsterdam.
De asieljongeren die niet naar de Efteling gingen zijn ook niet op de kermis. ‘Verbazingwekkend dat het hier in het dorp zo snel fout loopt’
Chris (16), peuk achter zijn linkeroor, zwart bomberjack, staat met vrienden en zijn kleine broertje voor de ingang van de kermis van Sint Annaparochie. „Ik ben er niet zo van onder de indruk als mijn woonplaatsen in het nieuws zijn”, zegt Chris. „Ik heb ook in Zandvoort gewoond.” „Zijn we in het nieuws?”, vraagt zijn broertje (14). „Het stond op Reddit”, zegt Chris.
Een klein wonder: het publiek staat niet massaal op om mee te zingen aan het eind van Mahler 8
Mahler 8 door het Concertgebouworkest onder leiding van Klaus Mäkelä. Gehoord: 16/5, Concertgebouw Amsterdam. Terugkijken kan hier. Het is gelukt. Er hangt vrijdagavond echt een festivalsfeer in het Concertgebouw. De die-hard Mahler fans die elkaar nu al avond na avond tegenkomen begroeten elkaar vermoeid maar opgetogen – ze houden het nog vol. Gelukkig maar, want Mahlers ‘Achtste symfonie’ pak je niet elke week mee.
Volgens wetenschappers is Israël in Gaza een genocide aan het plegen
Een kwart van de baby’s in de Gazastrook is acuut ondervoed, en Israël weigert duizenden vrachtwagens met noodhulp toe te laten. De krijgsmacht beschiet iedereen die zich in de bufferzone begeeft, bombardeert ziekenhuizen en tentenkampen.
Zeven gerenommeerde wetenschappers vrijwel eensgezind: Israël pleegt in Gaza genocide
Een kwart van de baby’s in de Gazastrook is acuut ondervoed, en Israël weigert duizenden vrachtwagens met noodhulp toe te laten. De krijgsmacht beschiet iedereen die zich in de bufferzone begeeft, bombardeert ziekenhuizen en tentenkampen.
Luisterverhaal op zondag: Borduurwerk van betekenis
Terug naar de krant Sinds de Russische invasie is het dragen van traditionele kleding in Oekraïne in opkomst. „Mensen willen nog voelen dat ze Oekraïens zijn voordat ze sterven.” Heb je vragen, suggesties of ideeën over onze journalistiek? Mail dan naar onze redactie via podcast@nrc.nl NIEUW: Geef dit artikel cadeau Als NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Trump is niet de eerste president die een gevangenis buiten het bereik van de wet wil - hij doet er alleen niet geheimzinnig over
Het zijn huiveringwekkende verhalen, die de afgelopen maanden uit de VS komen. Zonder enige vorm van proces worden mensen door de Amerikaanse overheid opgepakt, ontvoerd in feite, en weggestopt in een overzeese martelgevangenis. Het is niet de bedoeling dat ze daar nog uitkomen. De Cecot-gevangenis in El Salvador heeft niemand ooit verlaten, aldus de justitieminister van het land. „Behalve in een doodskist.” En als de deportatie een foutje is, jammer dan.
De Amerikaanse democratie sterft niet in de voorspelde duisternis, maar op klaarlichte dag
‘Waarom zeg je niet gewoon: is het niet geweldig dat we criminelen buiten ons land houden?” Met die opmerking snoerde president Donald Trump de journalist de mond die hem er deze week op wees dat hij eerder expliciet had beloofd uitspraken van het Hooggerechtshof te volgen.
Borduurwerk van betekenis
Terug naar de krant „In de eerste plaats ben ik, denk ik, Oekraïense”, antwoordt Olena Didyk als haar wordt gevraagd zichzelf te beschrijven. „Daarna ben ik moeder. Op de derde plaats ben ik etnograaf en ontwerper. En nu probeer ik al deze rollen te mixen en deze tijd te overleven.” In een café om de hoek van het Majdanplein in Kyiv ziet Didyk (38) er even elegant uit als op haar sprookjesachtige Instagram-foto’s, al draagt ze deze dag geen van de creaties die ze daar verkoopt.
Column | Het tragische zit in de timing
‘Het tragische zit in de timing.’ Ik denk dit vaak, de laatste tijd. Het is een uitspraak waar ik een diepe waarheid in bespeur, al weet ik niet precies waarom. Ik weet ook niet meer precies waar ik hem voor het eerst hoorde. Maar de afgelopen maanden popt hij te pas en te onpas op in mijn hoofd. Bijvoorbeeld wanneer ik als eindredacteur een artikel online publiceer, en daarna de dt-fout ontdek. ‘Het tragische zit in de timing.’ Het komische zit ook in de timing, denk ik er dan wel achteraan.
Column | In Kyiv is alles cringe
Waarom hoor ik in Kyiv om de twee zinnen het woord cringe? Het was niet de meest urgente journalistieke vraag tijdens mijn tijd in Oekraïne, maar het intrigeerde me wel. In mijn bubbel van leeftijdsgenoten was alles en iedereen cringe. Nieuwe soorten exotische thee op de menukaart van hipstercafes, gepolijste Facebookstatements van politici, zonnenbloemengraffiti op verwoeste gebouwen. Cringe, cringe, cringe. Cringe kan een heftige emotie zijn.
Column | Iedereen verdient een bruiloft voor hij naar de oorlog vertrekt
Wie niet beter weet, denkt waarschijnlijk dat het een verjaardagsfeest is. Een groep van zo’n veertig twintigers heeft zich verzameld rondom een boomlange blonde jongen met ronde bril in deftig driedelig pak. Over zijn schouders hangen glitterende linten in alle kleuren van de regenboog. De groep staat op het perkje naast een rommelige bar in een hipsterwijk in Kyiv. Het gras is nog nat van de zomerse onweersbui die ’s middags over de stad heeft geraasd.
Oekraïense operamakers: ‘Andere mannen strijden al jaren aan het front. Dus wij klagen niet’
‘Vinden jullie het onzinnig om over jullie werk te praten?” Halverwege het interview met Oekraïense operamakers Roman Grygoriv (1984) en Illia Razumeiko (1989), lijkt het de beste optie dat maar gewoon op de man af te vragen. Wie weet kan dat het vastgelopen interview wat lostrekken. We zitten in het Oktober Paleis in het centrum van Kyiv. De zon staat laag en werpt lange schaduwen op de vloer van het neoclassicistische theater.
Column | De transhaat van J.K. Rowling is eeuwig zonde
Terug naar de krant Soms vraag ik me af wat het domste is dat ik ooit in het openbaar heb gezegd. Moeilijk kiezen, meestal. Op dit moment is mijn nummer 1 denk ik een opmerking die ik in 2021 maakte over J.K. Rowling. In een NRC-podcast over de invloed van de Harry Potter-boekenreeks, zei ik tussen neus en lippen door dat allemaal activisten beweerden dat Rowling transfoob ‘zou zijn’. Met de ondertoon dat dat zwaar overdreven was. Toen al erg dom.
Dirigent Johanna Soller: ‘Iemand moet de eerste vrouw zijn, ik hoop vooral dat ik niet de laatste ben’
Is het iets dat nog de moeite van het benoemen waard is, in 2024? De Duitse klavecinist, organist en dirigent Johanna Soller (1989, Burghausen) is bij de 102de editie de eerste vrouw die bij de Nederlandse Bachvereniging de Matthäus Passion van Bach mag dirigeren. „Ik heb er niets tegen dat te benoemen: ik ben me er natuurlijk van bewust.
Column | ‘Debat’ over Gaza is een soort performance art
Ik heb toegezegd een column over Gaza te schrijven. Maar eigenlijk, nu ik er zo aan begonnen ben, wil ik daar graag op terugkomen. En niet alleen uit zelfbehoud, omdat ik geen zin heb in boze reacties. Ik denk bij nader inzien niet echt dat dit conflict nog een opiniecolumn nodig heeft. Wat valt er nog van te vinden?
Column | Kritiek uiten is beter dan tactisch zwijgen
Als ik de slaap niet kan vatten, vind ik het fijn om naar iemand te luisteren die praat over een onbelangrijk onderwerp. Zo kwam ik tijdens een recent spookuur uit op een video-essay van de Canadese youtuber Dan Olson. Die legt in bijna drie uur uit waarom de eerste Fifty Shades of Grey-film, uit 2015, volgens hem een stuk beter is dan het gelijknamige boek, en ook véél beter dan de latere twee films.
Rechtse ‘schildmaagd’ Eva Vlaardingerbroek wordt steeds radicaler
Een met kunstmatige intelligentie gegenereerde blonde vrouw zit op een wit steigerend paard en kijkt krijgslustig voor zich uit. In de ene hand heeft ze een schild met een tempelierskruis, in de andere heft ze een gigantische hamer. Een glanzend harnas accentueert haar wespentaille. Ze voert een enorm leger mannen met speren aan. ‘Pro Europa’ luidt de tekst aan haar voeten. ‘My 2024 energy’, schrijft Eva Vlaardingerbroek er eind vorig jaar bij op X.
Verdi’s ‘La traviata’ bij De Nationale Opera: kippenvel en ‘brava!’-geroep
Het heeft altijd iets grappigs als tijdens een uitvoering van La traviata de stadionmeezinger begint – het drinklied Libiamo ne’lieti calici – en het keurige operapubliek kaarsrecht op zijn stoel blijft zitten. Ook in de Nationale Opera waren zaterdag geen meedeiners te zien. Dirigent Andrea Battistoni hielp ze daar wat bij: hij ging niet vol op het orgel, maar liet het lied eerder guitig klinken, en zelfs een beetje dreigend. Opera La traviata van G. Verdi.
Column | Goede smaak is authentieke smaak, maar hoe kun je nog authentiek zijn?
Leeslijst Leeslijst Deze week luisterde ik naar een lang gesprek over een van mijn favoriete gespreksonderwerpen: ‘goede smaak.’ Goede smaak is tricky. Het is een eindeloze bron van bluf, schaamte en statusangst. Je wil graag goede smaak hebben, maar alleen anderen kunnen beslissen of jij het hebt. Hoe speel je dat klaar? Precies daarover sprak The New York Times-columnist Ezra Klein met The New Yorker-journalist Kyle Chayka.
De toverachtige zangers van ‘Agrippina’ ontroeren ondanks volvette regie
Er zat welgeteld één leuke grap in de Agrippina die zondag bij De Nationale Opera in premiere ging. Het moment dat Nerone, opgehitst door zijn machtswellustige moeder, zich tot het Romeinse volk wendt om zijn populariteit op te krikken, stapte countertenor John Holiday de zaal in en slijmde rechtstreeks tegen de premièrebezoekers hoezeer hij meeleefde met hun bittere armoede. Bijtende spot naar dit publiek, die goed past bij het satirische karakter van Händels werk.
In ‘The Shell Trial’ waagt De Nationale Opera zich aan de klimaatcrisis: ‘Doen we special effects met vuur (en dus met gas) in een stuk over het klimaat?’
‘De makers willen graag een schurend effect.” De duurzaamheidscoördinator van de Nationale Opera en Ballet kijkt er veelbetekenend bij. Ze heeft het over de productie van de nieuwe opera The Shell Trial, naar het gelauwerde toneelstuk van Anoek Nuyens en Rebekka de Wit over de klimaatzaak tegen Shell, dat in maart in première gaat. Amerikaanse componist en Pulitzer Prize-winnaar Ellen Reid maakte de muziek op het libretto van Roxie Perkins.
Column | Oproep tot vrede in Oekraïne? Hou op
Leeslijst Leeslijst Is er iets kerstigers dan een oproep tot vrede? Ik moet bekennen dat ik de vredesboodschap van Kerst een beetje wantrouw. Ik weet nog precies waar ik was – zeven jaar, niets vermoedend bladerend door mijn kinderbijbel – toen ik me voor het eerst realiseerde dat de baby die met Kerst geboren wordt, dezelfde persoon is die rond Pasen onder gejoel van een menigte doodgemarteld zou worden aan een kruis. Kerst heeft sindsdien een vreemde bijsmaak.
De 10 beste concerten klassieke muziek van 2023 volgens NRC
Bij het verzamelen van de beste klassieke concerten van 2023, passeerden opvallend veel opera’s en aangeklede concerten de revue: Innocence, Animal Farm, Wozzeck, Orphée aux Enfers, Giulio Cesare: allemaal om een andere reden onvergetelijk. En Mahagonny, Maria Stuarda, Der Rosenkavalier, Picture a day like this, Così fan tutte, The Faggots and Their Friends, Die Erdfabrik en Das Rheingold dan?
Veertig bouwvakkers sinds zondag vast in ingestorte tunnel in India
Zeker veertig bouwvakkers zitten sinds zondag vast in een ingestorte tunnel in India. De politie heeft aan internationale persbureaus laten weten dat zuurstof en voedsel als gedroogd fruit worden aangeleverd via pijpleidingen. Meer dan 150 reddingswerkers zijn druk bezig met graven en puin weghalen om hen te bevrijden. De wegwerkers zitten vast in een ruimte die zo’n twee kilometer beslaat.
Column | Antisemitisme herkennen lukt al niet
Ik hou er niet van om gruwelen als de Holocaust aan te grijpen als bron van wijsheid. Veel mensen vinden het fijn als aan zulke ellende een positief randje zit, blijkt uit de populariteit van de hoopvolle boeken van Auschwitz-overlevende Edith Eger. Het kan toch niet allemaal voor niets zijn geweest? Jawel. Genocide is wél voor niets. De vernietigingskampen waren er niet om ons lessen te leren. En toch betrapte ik me er laatst op dat ook ik had gehoopt dat Nederland meer had geleerd van de Holocaust.
Gigantische krokodillengenitaliën en stapels naakte lijven: Wagners ‘Rheingold’ is bij Castellucci vreemd en smaakt naar meer
Waar zouden de honderd vrijwilligers toch voor nodig zijn, die het Brusselse operahuis De Munt zocht voor hun voorstelling van Das Rheingold? De figuranten zouden in hun onderbroek bereid moeten zijn over de grond te kruipen en in een nauwe ruimte op elkaar gepakt zitten. Onheilspellend. En typisch iets voor regisseur Romeo Castellucci, die altijd wel in is voor een goede scheut naaktheid en ongemak.
Connie Palmen roemt haar literaire helden in samenraapsel van essays
Voeg toe aan leeslijst Verwijder van leeslijst Deel artikel Download artikel Wat is dé manier om een groot schrijver te worden? Veel lezen. Dat blijkt maar weer uit de nieuwe essaybundel van Connie Palmen: Voornamelijk vrouwen, over de schrijvers die de auteur zelf het liefst leest. Dat zijn voornamelijk vrouwen dus, en één man. Palmen bewerkte en bundelde stukken die ze eerder voor het boekenkatern van de Volkskrant schreef, waarin ze inzoomt op de eigenschappen van schrijvers die ze bewondert.
Jonge makers brengen Mozarts ‘Così fan tutte’: ‘De operacanon zit vol misogynie en racisme.’
Er was wat scepsis, toen bekend werd dat dirigent Manoj Kamps en regisseur Lisenka Heijboer Castañón een productie van een Mozart-opera zouden maken met Orkest van de Achttiende Eeuw. Althans: het feit dat hun namen op de productielijst van de nieuwe Così fan tutte stonden, deed wat stof opwaaien. Als is het lastig te zeggen uit welke richting precies. „De geruchten over sceptische reacties zijn achteraf een beetje naar ons doorgesijpeld”, vertelt Heijboer Castañón.
‘We moeten seks minder belangrijk maken’
De Britse Katherine Angel onderzoekt of goede seks tussen mannen en vrouwen überhaupt mogelijk is. ‘Hoe optimistisch kunnen we zijn?’
Bariton Raoul Steffani: „Ik heb een bepaalde handigheid om dingen bij elkaar te brengen”
Raoul Steffani Met meer internationale operarollen in de agenda en een debuut in de Wigmore Hall in Londen meldt bariton Raoul Steffani zich aan de internationale top. Daarmee plukt hij de vruchten van de Nederlandse Muziekprijs, die hij op 13 oktober krijgt uitgereikt. „De steun van het Fonds Podiumkunsten zorgt dat je veel groter gaat denken.” ‘Ik was me zeker bewust van het risico dat de prijs soms ook niet wordt toegekend.
Katherine Angel: ‘Seksueel verlangen is zo onvoorspelbaar. Dat moeten we accepteren’
Er is iets vreemds aan de hand met de titel van het boek van Katherine Angel. De Britse docent aan de Queen Mary University of London schreef een boek over seks in moderne tijd, en machtsverhoudingen tussen mannen en vrouwen. Vier kernachtige maar genuanceerde hoofdstukken over consent (wederzijdse instemming), verlangen, opwinding en kwetsbaarheid. Het is lastig te zeggen of het een boek is om diep treurig of juist hoopvol van te worden. En die ambiguïteit begint al bij de titel.
Show More
loading
Actions
Is this you?
As a journalist, you can create a free Muck Rack account to customize your profile, list your contact preferences, and upload a portfolio of your best work.Get in touch with Eva
Contact Eva, search articles and posts on X, monitor coverage, and track replies from one place.
Learn more about Muck Rack