Is this you? As a journalist, you can create a free Muck Rack account to customize your profile, list your contact preferences, and upload a portfolio of your best work.
Claim your profile
Articles by Kinga Dunin
Małżeństwo i inne kłamstwa
On twierdzi, że jest niezrównoważona psychicznie, histeryzuje, ona jest coraz bardziej „nierównoważona”. Wszyscy to widzą – sympatyczny mężczyzna, urocze dziecko i ona, wariatka, zawsze skwaszona jędza. Jak się ta bajka kończy? Stała na skraju lasu przy rowie, jak jakieś zwierzę albo stworzonko, które ktoś wygonił z norki, wciąż miała na sobie poncho, choć podarty materiał nie nadawał jako ochrona przed krótkimi gwałtownymi ulewami września.
Japońska zbrodnia, koreańskie edukacyjne squid game
Przekonanie, że edukacja zapewni w przyszłości wyższe zarobki i wyższy prestiż społeczny powszechnie znajduje potwierdzenie w danych, ale w Korei to coś więcej, to istotny element kultury, jej DNA. Minato Kanae, Wszystko dla N, przeł. Anna Wołcyrz, Tajfuny 2025 22 stycznia około 9:25 komisariat policji w okręgu XX otrzymał zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa.
Dżinsy z NRD [o książkach Kempowskiego i Hoyer]
Dla Waltera Kempowskiego NRD dosłownie oznaczało więzienie, ale czy wszyscy w tym „kraju z murem” czuli się uwięzieni? Walter Kempowski, Prima sort. Powieść mieszczańska, przeł. Małgorzata Gralińska, ArtRage 2025 Rankiem siedzieliśmy jeszcze w starym mieszkaniu na szarych skrzyniach do pakowania i piliśmy kawę (czy to, co się w nich znajduje, należy do nas?). Dziwne pytanie, bo do kogo mogą należeć rzeczy w skrzyniach do pakowania podczas przeprowadzki? Może ma jednak jakiś głębszy sens.
Lecz ludzi dobrej woli jest mniej. Izrael, Palestyna, Llosa i Illouz
Lewica, której zepchnięcie w niebyt opłakują i Mario Vargas Llosa, i Eva Illouz, jest uniwersalistyczna i liberalna. Jakie emocje mogłaby ona przeciwstawić tym, którymi karmią się populizm i tendencje faszystowskie? Mario Vargas Llosa, Izrael-Palestyna. Pokój czy święta wojna, przeł.
Bebechorealizm Paduch, turpizm Szatrawskiej i nie-biografia Airy
Męczy mnie już bebechorealizm. Po prostu czasem oczekuję fabuły, zwrotów akcji, różnorodnych bohaterów, wydarzeń, a nie impresji; wyobraźni sięgającej poza czyjeś „ja, moje traumy i uwarunkowania rodzinne”. Podobno teraz zastępują nam to seriale, ale przecież jest sporo książek, które wciąż właśnie takie próbują być. 100 Błękitne niebo, żadnej chmury i korytarz szpitalny – ciemny, ale przez pokój po prawej wykrawa się szeroki pas zimnego jak śnieg światła.
„Owszem, życiorysik sympatyczny, ale nie podejmuje żadnych istotnych problemów”
Książka Antoniny Tosiek „Przepraszam za brzydkie pismo. Pamiętniki wiejskich kobiet” pozwala wybrzmieć relacjom wypartym, zapomnianym, zagłuszanym przez dyskursy dominujące. Nie jest zbyt długa, za to bardzo ładnie i przystępnie napisana. Byłoby wspaniale, gdyby wzbudziła zainteresowanie dorównujące „Chłopkom”. Jadzia pisała na papierze wyniesionym po kryjomu z plebanii przez gosposię księdza proboszcza.
Arabeska i ornamenty [o książkach Żadana, Cardenasa i Firbanka]
„Internat” dawał nadzieję, że mimo wszystko w końcu znajdziemy się w bezpiecznym miejscu. W „Arabeskach” świat za linią frontu niszczy psychikę, nawet tych, których działania wojenne nie dotknęły bezpośrednio. Chociaż co to miałoby znaczyć „niebezpośrednio” – wszystkich tam dotyczy ona osobiście i bezpośrednio, wojna jest wszędzie. Drugiego marca, w siódmy dzień wojny, zadzwonił Kola i poprosił, żeby wywieźć trupa. Artem się nie zdziwił, ale zapytał: czyjego?
A gdyby śmierci nie było? [o „Trzecim królestwie” Knausgårda]
Knausgård nie byłby sobą, gdyby oprócz przeplatania gatunków i filozofowania nie zajął się swoimi muzycznymi pasjami, a tym razem death metalem i to w jego najbardziej ekstremalnej formie. Karl Ove Knausgård, Trzecie królestwo, przeł. Iwona Zimnicka, Wydawnictwo Literackie 2025 Mówią, że depresja to zakrzepły gniew. Sama myślę o niej jak trollu, który obrócił się w kamień. W chorobie dwubiegunowej po okresie depresji pojawia się mania.
Dunin: Oko kosmity i asyryjskie lamassu
Nie trzeba mieszkać w Japonii, żeby czasem uruchomić w sobie „oko kosmity”, poczuć, że konwencje społeczne są foremką, w która jesteśmy wciskani przemocą, a to, co uchodzi za „normalne” czy „naturalne”, zobaczyć w zupełnie innym świetle. U babci i dziadka w Akishinie, między górami, kawałki nocy nie znikają nawet w środku dnia.
Trzy klęski: lód, algi i rodzice
„Lód” i nagradzana oraz tłumaczona na wiele jęków powieść pisarki z Urugwaju to wizje hipnotyczne i pesymistyczne. W „Tłustym różu” toksyczny wiatr przesuwa się w stronę interioru, zagłada nadejdzie prędzej czy później, podobnie jest w „Lodzie”. Taki mamy klimat. Zgubiłem się, zapadł zmierzch, jechałem od wielu godzin i praktycznie skończyła mi się benzyna. A na dworze panuje przejmujący ziąb i pada śnieg, mimo że to lato.
Wolałbym, żeby mnie nie dotykano - powiedział grzyb
Lektury na długi weekend? Meandrujące eseje o zaniechaniu, naszpikowana aluzjami jednozdaniowa opowieść pijaczka-erudyty i subtelna, enigmatyczna proza o walkach wygranych, gdy się je przegrywa. Zofia Zaleska, Zaniechanie, Karakter W książce zastanawiam się nad potencjałem odmowy i zaniechania. Zaniechania rozumianego nie jako bezsilność, pasywność, konsekwencja smutku i zwątpienia, ale rodzaj wyboru, który może przynieść ulgę i poczucie wolności.
Dwór i pole.„1670” i „Chłopki” takich pytań nie stawiają
Możecie uznać, że powieść Rzewuskiego jest podobna do serialu, który wielu tak bardzo śmieszył, czyli „Roku 1670” – z mojej strony to zachęta o tyle słaba, że mnie zupełnie nie śmieszył, za to w tej powieści czułam się jak w wygodnych kapciach, co chwilę uśmiechając się pod wąsem. Paweł Rzewuski, Krzywda, Art Rage 2025 Michał Ksawery Pluto, zwany również bratem Kasjanem, długo nie mógł spać tej nocy, ponieważ chciał jak najszybciej przeczytać księgę, w której posiadanie wszedł, choć nie powinien.
Vibe, rolnictwo i antropologia drugiej dekady [o książkach Latronico i Erdrich]
„Do perfekcji” to coś więcej niż opowieść o bardzo określonej grupie w określonym czasie i miejscu. Bo to jest kultura, w której w mniejszym czy większym stopniu wszyscy dziś uczestniczymy, a Latronico znalazł bardzo dobry sposób, żeby nam to pokazać. Vincenzo Latronico, Do perfekcji, przeł. Katarzyna Skórska, Wyd. Czarne 2025 Słońce wpada przez wykusz, barwi szmaragdem ażurowe liście wielkiej jak chmura monstery i odbija się od szerokich desek podłogi w kolorze miodu.
Byliśmy tacy niewinni! Bret Easton Ellis i Kobo Abe po latach
Kiedy powieść „American Psycho” ukazała się w Polsce na początku lat 90., wzbudziła sporą ekscytację. Idolem oddającego się rozbuchanej konsumpcji bohatera był Donald Trump – wtedy w Polsce postać bez znaczenia. Bret Easton Ellis, Strzępy, przeł. Michał Rogalski, Znak 2024 Wiele lat temu uświadomiłem sobie, że książka, powieść, to marzenie, które domaga się spełnienia.
Wygnanka, ofiara Gileadu i wzorowy talib
Nauczyciel ma przed sobą skrzynkę, a w niej kije, kable, bat – służą do karania dzieci, które nie uczą się dość szybko. Jak mówi Baszir, jego też tak uczono, a tortury – używa tego określenia – przyspieszają przyswajanie wiedzy. Asne Seierstad, Historie afgańskie, przeł. Iwona Zimnicka, W.A.B. 2025 Gorączka rosła. Czy straci tę córkę? Dziewczynka miała rozpalone policzki. Czoło lepkie od potu, oczy błyszczące. Hakim ułożył na piersi dziecka amulety i zioła. Dżamila będzie żyła. Urodziła się w roku 1976.
Dunin: Krótkie i miłe książki na majówkę
Zachowania bohaterki wydają się nie mieć sensu, ale konsekwentnie prowadzą ją do celu. Który zresztą też jest bezsensowny. I na tym polega chyba ta zabawa. Arturo Perez-Reverte, Ostatnia zagadka, przeł. Katarzyna Okrasko, ArtRage 2025 W czerwcu 1960 roku wybrałem się do Genui, żeby zakupić kapelusz. Szczerze mówiąc, nigdy nie przekonałam się do tego autora, chociaż trudno nie zauważyć jego popularności, ukazało się u nas chyba ze dwadzieścia jego powieści.
Nigdy nie byłam za scancellowaniem rosyjskiej literatury
Mimo że to niewesołe historie, chcę ich więcej. Pociąga mnie ich melancholijny ton, a przede wszystkim bohaterowie. To zwykli, przyzwoici ludzie obdarzeni przez autora pełnią człowieczeństwa. Dzięki nim świat mógłby być lepszy, ale uwikłani są w historię, chociaż często niewiele z niej rozumieją. Oksana Wasiakina, Rana, przeł. Agnieszka Sowińska, Wydawnictwo Marpress 2025 Lubow Michajłowna powiedziała, że mama miała ciężki, zły oddech. Kapłan jej tak powiedział. Taki oddech mają umierający.
Niewolnik czyta Woltera, czyli powierzchowna dystynkcja i podmiotowa równość
Mark Twain wychował się na południu USA i jako młody człowiek traktował niewolnictwo jako coś oczywistego, potem jego poglądy ewoluowały, stał się jego przeciwnikiem, choć nigdy aktywnym abolicjonistą, co nie znaczy, że „Przygody Hucka Finna” nie brzmią dziś rasistowsko. Nina Lykke, Nie jesteśmy tu dla przyjemności, przeł.
Imigracja jest dobra dla literatury
Bogate mieszczaństwo i jego przywary – snobizm, hipokryzja – są znane. Ale jestem pewna, że zakończenie tej powieści będzie dla czytelników prawdziwym zaskoczeniem. Kinga Wyrzykowska, Porządni ludzie, przeł. Dorota Malina, Wydawnictwo Nowe 2025 Zabijasz czas. Masz dziurę w grafiku.
Gdyby Szela miał drony...
Dzisiaj czarna legenda o Szeli jest wciąż żywa. Na prawicy na mocy prostego sylogizmu: szlachta to polskość, kto atakuje szlachtę, ten atakuje naród polski. Ale też w szeroko rozumianym centrum: kto w pozytywnym kontekście umieszcza Szelę, ten pochwala „panów rżnięcie piłą”. Ryszard Jamka, Panów piłą. Trzy legendy o Jakubie Szeli, Marginesy 2023 Upiór Szeli powrócił.
Od rodziny można się wyzwolić. Życie smakuje wtedy lepiej
Le Tellier mógłby powiedzieć, że do wszystkiego doszedł dzięki własnej pracy i talentowi. Tego nie mówi, ale nie zajmuje się też analizowaniem własnego przywileju, co dziś chyba stało się obowiązkiem każdego prawdziwego lewicowca, który nie może pochwalić się pochodzeniem z klas ludowych. Hervé Le Tellier, Wszystkie szczęśliwe rodziny, przeł. Wiktor Dłuski, Wydawnictwo Filtry 2023 Nie kochać rodziców – to byłoby gorszące.
Rosyjska kultura gwałtu i małżeński fresk, niepiękny [„Kobieta na froncie” Alaine Polcz]
Rosjanie uważali, że kobiety to coś (bardziej niż ktoś), czego można w dowolny sposób używać, kiedy akurat ma się na to ochotę. Gwałty zbiorowe, gwałty, podczas których łamano kobietom kręgosłupy. Kobiety stale krwawiące, właściwie wszystkie zarażone chorobami wenerycznymi. Seks jako moneta, dzięki której można było od nich coś uzyskać. Alaine Polcz, Kobieta na froncie, przeł. Karolina Wilmowska, Marginesy 2023 Życie na wojnie nie jest lekkie. Tak samo małżeństwo.
W czerwonych butach przez świat
„Wędrówka” to powieść paragrafowa. Czytelnik musi w kluczowych momentach wybierać, co zamierza zrobić, i to odsyła go do właściwych miejsc w powieści. Czy ta konstrukcja to tylko takie udziwnienie, czy jednak coś z tego wynika? Kinga Dunin czyta „Wędrówkę” Intan Paramadithy i „Mógłby spaść śnieg” Jessiki Au. Intan Paramaditha, Wędrówka, przeł. Marianna Lis, Tajfuny 2023 Najdroższy Iblis przychodzi do ciebie, kiedy zamierzasz uciec. Iblis to szatan – w islamie.
Intymne wyznania, szczerość - ale nie z tych powodów to ważna książka [„Moja ukochana i ja” Renaty Lis]
Chociaż najnowsza książka Renaty Lis reklamowana jest sloganem, że każda lesbijka musi ją przeczytać, to jest ona przynajmniej w równej mierze queerowa. Kinga Dunin czyta nową książkę Renaty Lis – „Moja ukochana i ja” – oraz „Podwilcze” Martyny Bundy. Renata Lis, Moja ukochana i ja, Wydawnictwo Literackie 2023 Teczka jest z brązowej tektury, zawiązana na tasiemki. Dwa słowa wypisane na niej pismem technicznym mojego ojca mówią o mnie i nie o mnie: Renata-Katarzyna.
Bohater, bohaterka, bohatero
Anouk Herman umie pisać, i nie dotyczy to tylko języka, ale też zgrabnej konstrukcji, w której każdy bohater, bohaterka czy bohatero ma swoje oddzielne miejsce, lecz mimo tego wielogłosu opowieść sprawnie podąża do finału. Kinga Dunin czyta „Nigdy nie będziesz szło samo” Anouk Herman i „Zanim dojrzeją granaty” Rene Karabasz. Anouk Herman, Nigdy nie będziesz szło samo, Wydawnictwo W.A.B. 2023 Sobaka narzucił sobie na ramiona błękitną, futrzaną kurtkę.
Fantastyka to nie tylko opium dla czytających. Można się też czegoś dowiedzieć [o powieściach Rebekki F. Kuang]
Kto zrozumie, co się wydarzyło w Nikan, ten może nie będzie znał dat, faktów, nazw i nazwisk, ale całkiem sporo zrozumie z chińskiej przeszłości. Kinga Dunin czyta „Trylogię wojen makowych” i „Babel” Rebekki F. Kuang. Rebecca F. Kuang, Trylogia wojen makowych, t. 1–3, Wojna makowa, Republika Smoka, Płonący bóg, przeł. Grzegorz Komerski, Fabryka Słów 2020–2021 Babel, czyli o konieczności przemocy, przeł. Grzegorz Komerski, Fabryka Słów 2023 I znowu fantastyka.
Samotność artysty, samotność seksisty...
Czytam to i nawet się nie oburzam, raczej dziwię: łomatko, to jeszcze takiego mamuta wygrzebanego z patriarchalnej zmarzliny można gdzieś spotkać? Kinga Dunin o „Radiu Noc” Jurija Andruchowycza i „Mieście zwanym samotnością. O Nowym Jorku i artystach osobnych” Olivii Laing. Jurij Andruchowycz, Radio Noc, przeł. Jerzy Czech, Czytelnik 2023 Jeśli Bóg jest naszym ojcem, to diabeł – nieodłącznym przyjacielem. Słuchacie Radia Noc, a przed mikrofonem – Josyp Rotski, czyli po prostu Jos.
Moda na depresję, czyli kultura terapii
Jeśli do wyboru mamy kulturę polskokatolicką, ksenofobiczną i martyrologiczną albo neoliberalną dżunglę, którą porządkuje wolny rynek i przekonanie, że przetrwają najsilniejsi i najlepiej przystosowani, to czy nie lepiej wybrać kulturę terapii? Ale czy nie jest ona tylko wariantem tej ostatniej? Kinga Dunin czyta „Jak płakać w miejscach publicznych” Emilii Dłużewskiej. Emilia Dłużewska, Jak płakać w miejscach publicznych, Znak Literanova 2023 Każdej tragedii towarzyszy coś zabawnego.
Queery, smętnice i inne bestie [„Kroniki dziwnych bestii” i „Moja autobiografia Carson McCullers”]
Osoby piszące biografie zazwyczaj starają się ukryć siebie – to opisywana postać jest ważna i fakty dotyczące jej życia, które udało się ustalić. Tym razem jest inaczej, autorka jasno mówi o motywach, które nią kierują: sama jest lesbijką i interesuje ją McCullers jako lesbijka. Kinga Dunin czyta „Kroniki dziwnych bestii” Yan Ge i „Moją autobiografię Carson McCullers” Jenn Shapland. Yan Ge, Kroniki dziwnych bestii, przeł.
W krainie baśni z 1001 nocy straszą demony
Znane nam dzieła fantasy zazwyczaj bazują na średniowiecznych mitach arturiańskich, celtyckich, skandynawskich, czasem słowiańskich. Średniowiecze świata islamu jest bardziej widowiskowe. Kinga Dunin czyta trylogię „Dewabad” S.A. Chakraborty, „Bractwo” Mohameda Mbougara Sarra i „Adżami. Opowieści z Jafy” Yossiego Granovskiego. S.A. Chakraborty, cykl Dewabad, t. 1–3: Miasto mosiądzu, Królestwo miedzi, Imperium złota, przeł. Maciej Studencki, We need YA 2021–2022 Stanowił łatwy cel.
Każdy niesie jakiś ciężar
Lista poruszanych w „Ruth i Pen” tematów jest całkiem spora: neuroróżnorodność, aseksualność, niepłodność, in vitro, kobieca fizjologia, walka ze zmianami klimatycznymi... To sprawy, o których dużo się mówi i pisze, co oczywiście jest dobre, ale oznacza też, że obrastają dość przewidywalnymi dyskursami, w których konfesyjność często miesza się z publicystyką i perswazją. Emilie Pine, Ruth i Pen, przeł. Olga Dziedzic, Cyranka 2023 6:19 Oto jest.
Pisz na Berdyczów
„Pisz na Berdyczów” – bardzo dawno nie słyszałam tego powiedzenia. To miasteczko w Ukrainie w polskiej frazeologii jest miejscem nigdzie, jeśli tam napiszesz, na pewno nie dostaniesz odpowiedzi, jednym słowem: spadaj! Kinga Dunin czyta „Berdyczów” Marty Kozłowskiej i „Plon” Tary June Winch. Marta Kozłowska, Berdyczów, Ha!art 2022 – Karol Pytanko? – Zgadza się. – Otczestwo: s. Wiesława. Płeć: mężczyzna. – Ołówek o politurę robi za podręczną kurę. – Obywatelstwo: polskie.
„Rodziewicz-ówna”: Ziemianka butch
Pisano, że jej powieści są źle skonstruowane, szmirowate, niewiarygodna jest w nich psychologia postaci, że to naiwne bajki pisane bez znajomości realiów... Powieści przygodowe z polskiego far westu – tak twierdziła Irena Krzywicka. Kinga Dunin czyta biografię „Rodziewicz-ówna. Gorąca dusza” Emilii Padoł. Emilia Padoł, Rodziewicz-ówna.
Francuzka, Senegalczyk czy po prostu pisarze?
Naiwne jest przekonanie, że sami decydujemy o naszej tożsamości, jest ona nam też przypisywana i ma to swoje konsekwencje. Kinga Dunin czyta „Najskrytszą pamięć ludzi” Mohameda Mbougara Sarra i „Zemsta należy do mnie” Marie NDiaye. Mohamed Mbougar Sarr, Najskrytsza pamięć ludzi, przeł.
Kobiety piszą eseje. Wikipedia ich nie uwzględnia
Esej wciąż kojarzy mi się z panem, który wyjechał na stypendium do Włoch, tam chodzi do muzeów, tych mało znanych, i ma w związku z tym rozmaite wykwintne refleksje. To oczywiście stereotyp, ale może nie przypadkiem, jeśli zajrzymy do hasła „esej” w Wikipedii, znajdziemy tam tylko mężczyzn. Kinga Dunin czyta „Dziewczynki. Kilka esejów o stawaniu się” Weroniki Murek i „Najdłuższą podróż” Oksany Zabużko. Weronika Murek, Dziewczynki.
„Niewyczerpany żart”: Genialność tej intrygi przekracza moje pojęcie
Język jest nieskończony, żart niewyczerpany, każde słowo może doprowadzić do wulkanicznej erupcji kolejnych słów. Jako konstatacja może nie jest to oryginalne, ale czym innym jest abstrakcyjna refleksja nad istotą języka, a czym innym doświadczanie go. David Foster Wallace, Niewyczerpany żart, przeł. Joanna Kozak, W.A.B. 2022 Siedzę w gabinecie otoczony głowami i ciałami. Moja poza jest świadomie zgodna z kształtem twardego krzesła.
10 książek z 2022 roku, które dla siebie wybrałam. Może i wam się spodobają
Kocham dobre, ciekawe opowieści i nie muszą się one wcale mieścić ściśle w konwencji realistycznej. I w tym roku właśnie to chciałam dowartościować – wciągające opowieści i fikcję. Nie umiem w rankingi, naprawdę nie umiem. Nie umiem też w literackie hierarchie – szanuję, bo wierzę, że istnieje lepsza i gorsza literatura, ale na drugą nóżkę Gałkiewicz ze mnie wychodzi, ten, co go nie zachwyca, a przecież musi. Czemu jakoś nie wpadam w zachwyt z powodu Annie Ernaux?
Opowieść wigilijna. A dla miłośników mocniejszych wrażeń destylowany oddech tygrysa
Czy wzrusza mnie jeszcze Philip Marlowe? Czy to się jeszcze da czytać? Tak i nie. Z czarnego kryminału zrobił się… trochę camp? Kinga Dunin czyta „Drobiazgi takie jak te” Claire Keegan i „Głęboki sen” Raymonda Chandlera. Claire Keegan, Drobiazgi takie jak te, przeł. Krzysztof Cieślik, Wydawnictwo Czarne 2022 W październiku drzewa pożółkły. Potem zegary cofnęły się o godzinę, nadeszły długie listopadowe wichury, zadęły i ogołociły drzewa z liści.
Chłopaki polarne i podwodne [Twardoch i Miłoszewski]
Mały chłopiec we mnie był nawet czasem usatysfakcjonowany. Ale po co ta cała pretensjonalność dookoła? Kinga Dunin czyta „Chołod” Szczepana Twardocha i pierwszy tom „Hydropolis” Zygmunta Miłoszewskiego. Szczepan Twardoch, Chołod, Wydawnictwo Literackie 2022 Latem 2019 roku poczułem, że muszę uciec, i od tego zaczyna się ta historia. Wiadoma sprawa, prawdziwy man, jak ma chandrę, to zostawia żonę i dzieci i jedzie na samotną wyprawę na Spitsbergen.
Terapia dla wszystkich [„Mój rok relaksu i odpoczynku” w warszawskim Dramatycznym]
Zawieszenie Moniki Strzępki przez wojewodę mazowieckiego w pełnieniu funkcji dyrektorki Teatru Dramatycznego w Warszawie – z powodów ideologicznych i zanim jeszcze doszło do pierwszego spektaklu – stało się tak medialnym tematem, że niektórzy przypuszczali, że jest to akcja marketingowa. Ale to słaby żart, bo oznacza zagrożenie dla teatru, wolności słowa i powoduje realne utrudnienia w jego funkcjonowaniu. Teraz możemy wreszcie poznać nie wydumane zarzuty i przewidywania, a konkretne efekty.
Świat stać na wojny, ale godna śmierć jest zbyt droga. Bawmy się więc, póki możemy
Społeczeństwo się starzeje, na opiece się oszczędza, pielęgniarek jest za mało i są przepracowane, ich skargi się lekceważy, a narzekające osoby mogą stracić pracę. Polska? Nie, tym razem Finlandia, a opowiada nam o tym chór pielęgniarek. Kinga Dunin poleca trzy dokumenty z programu tegorocznego festiwalu Watch Docs. Ukraina. Na tropie rosyjskich zbrodni (War Crimes, with Investigators in Ukraine), reż.
Tę książkę należałoby zapisywać na receptę
Większość młodych polskich autorów i autorek jest tak skupiona na własnych problemach, że innych ludzi, szczególnie starszych, nie widzą. A jeśli już widzą, to stereotypowo. Te nieszczęsne babcie, z nogami pełnymi żylaków, co to chleb krzyżem znaczą. Nieśmiertelna pomidorowa i schabowy, które starsze pokolenia wmusza młodym. Matki, które są wszystkiemu winne... Ta książka jest inna.
Drut kolczasty, zapach chleba i ruska klasyka
Czy mniejsze literatury są naprawdę gorsze, czy raczej inne, mniej oswojone? Na pewno gorzej się sprzedają. Kinga Dunin czyta „Ludzi sierpnia” Siergieja Lebiediewa i antologię „Ruska klasyka” zestawioną przez Daniela Majlinga. Siergiej Lebiediew, Ludzie sierpnia, przeł. Grzegorz Szymczak, Wydawnictwo Claroscuro 2021 To książka niezgody, rękopis nieszczęść! Lebiediew jest pisarzem rosyjskim, co dziś nie jest dobrą rekomendacją.
Nie takie piękne zaplecze pięknych wysp
Wyspy Kanaryjskie kojarzą się z plażami, hotelami i turystyką, ale ktoś te hotele buduje i ktoś w nich sprząta. Tak pracują rodzice narratorki i bohaterki tej historii. Kinga Dunin czyta „Dolinę Kwiatów” Niviaq Korneliussen i „Ośli brzuch” Andrei Abreu. Niviaq Korneliussen, Dolina Kwiatów, przeł. Agata Lubowicka, Wydawnictwo Czarne 2022 Na wielkim krzyżu przy wejściu na cmentarz siedzi kruk. Nie leży tu nikt z moich bliskich. Dolina Kwiatów naprawdę istnieje.
Na wdowie się kobiecie nie kończy [Ernaux, Rudzka, Fiedorczuk]
Jaki można mieć stosunek emocjonalny do siostry, której się nie znało, która nie istniała w rodzinnym przekazie, której grób niby był koło innych rodzinnych grobów, ale i tak był to temat tabu? Kinga Dunin czyta „Bliskich” Annie Ernaux, „Ten się śmieje, kto ma zęby” Zyty Rudzkiej i „Porodzinę” Natalii Fiedorczuk. Annie Ernaux, Bliscy, przeł. Agata Kozak, Wydawnictwo Czarne 2022 Egzamin praktyczny na nauczycielkę szkół ponadpodstawowych zdawałam w jednym z lyońskich liceów, w dzielnicy Croix-Rousse.
Nie jesteś Gościem od Kung-Fu. Rasizm w trzech ujęciach
Państwo Chamberlain wspierają Emirę i pocieszają, są oburzeni. To postępowi ludzie. Kiedy urządzają przyjęcie, cieszą się, że będzie na nim aż pięcioro Afroamerykanów. Kinga Dunin czyta „Powróconych” noblisty Abdulrazaka Gurnaha, „Ten dziwny wiek” Kiley Reid i „Ucieczkę z Chinatown” Charlesa Yu. Abdulrazak Gurnah, Powróceni, przeł. Krzysztof Majer, Wydawnictwo Poznańskie 2022 Gdy Khalifa poznał kupca Amura Biszarę, miał dwadzieścia sześć lat.
Krwawa jatka na smokach dopiero nastąpi [„Pierścienie władzy” i „Ród smoka”]
Może to dobrze, że w „Pierścieniach władzy” podział na dobro i zło nie jest tak oczywisty jak w baśni Tolkiena, jednak trochę mi głupio, że jeśli komuś kibicuję, to Sauronowi i reszcie tego mrocznego towarzystwa. UWAGA: spoilery. Powiem to od razu – oglądając Pierścienie władzy, przeważnie się nudziłam. I z tym trudno dyskutować. Dlaczego więc w ogóle to oglądałam? Bo mało jest takiej wypasionej fantastyki. Czyli dla widoczków, bardzo pięknych i efektownych.
Życie kończy się śmiercią, więc po co rodzić dzieci? [nowy Houellebecq i bezdzietność z wyboru]
Najbardziej w nowej powieści Houellebecqa podobało mi się, jak wpuszcza czytelników w maliny. Kinga Dunin czyta „Unicestwienie” Michela Houellebecqa i „Nigdy, nigdy, nigdy” Linn Strømsborg. Michel Houellebecq, Unicestwienie, przeł. Beata Geppert, Wydawnictwo W.A.B. 2022 W niektóre poniedziałki pod sam koniec listopada lub na początku grudnia, zwłaszcza kiedy człowiek jest singlem, ma uczucie przebywania w korytarzu śmierci. Korytarzem śmierci idzie Paul.
Cokolwiek jest tu początkiem, będzie miało swoje konsekwencje
Nie uważam też, że w każdej kwestii muszę mieć jakąś opinię. Nie wiem na przykład, co sądzę o współczesnej sztuce konceptualnej czy performatywnej, w której artyści wykorzystują swoje ciało i życie. Kinga Dunin czyta „Konsekwencje” Niñy Weijers, „Ucichło” Marii Karpińskiej i „Zmagania i metamorfozy kobiety” Édouarda Louisa. Niña Weijers, Konsekwencje, przeł.
Biografie mogą być ciekawe. O ile ktoś umie je dobrze opowiedzieć
Ta historia wydała mi się tak niezwykła, że chociaż wiedziałam, że to biografia żyjącego twórcy, to jednak musiałam zajrzeć do internetu, żeby upewnić się, że Sergio Cabrera naprawdę istnieje. Kinga Dunin czyta „A gdy obejrzysz się za siebie” Juana Gabriela Vásqueza, „Manifest” Bernardine Evaristo i „Kobietę osobną i miasto” Vivian Gornick. Juan Gabriel Vásquez, A gdy obejrzysz się za siebie, przeł.
Show More
loading
Actions
Is this you?
As a journalist, you can create a free Muck Rack account to customize your profile, list your contact preferences, and upload a portfolio of your best work.Get in touch with Kinga
Contact Kinga, search articles and posts on X, monitor coverage, and track replies from one place.
Learn more about Muck Rack