Is this you? As a journalist, you can create a free Muck Rack account to customize your profile, list your contact preferences, and upload a portfolio of your best work.
Claim your profile
Articles by Maarten Moll
Honderden mensen bij solidariteitsmars Oekraïne: ‘De aandacht mag niet wegebben, dat is gevaarlijk’
Op een podium op de Dam werd het Oekraïense volkslied gespeeld, dat gepassioneerd werd meegezongen door de aanwezigen.Bron foto Ramon van FlymenANP De solidariteitsmars voor Oekraïne op zondag was voor de deelnemers een noodzakelijke tocht van het Museumplein naar de Dam. Dinsdag 24 februari is het precies vier jaar geleden dat Rusland Oekraïne binnenviel en de oorlog begon.
‘Ik ben niet humeurig, ik ben pittig’: deze editie hebben de hormonen een eigen plein op de Huishoudbeurs
De robots komen. En ze gaan ons al het huishoudelijke werk uit handen nemen. De was opvouwen, de vaatwasser inruimen, zelf wasprogramma’s samenstellen. Dat zal velen als muziek in de oren klinken, maar het is nog toekomstmuziek, zo bleek uit een presentatie vlak voor de 79ste Huishoudbeurs in de RAI van start ging.
Calypso, Bellevue, Nöggerath: de lijst van verdwenen bioscopen in Amsterdam is lang (en daar is nu een podcast over)
Ach, de oude, verdwenen bioscopen van Amsterdam. Er zijn er nogal wat. Nou ja, ze zijn er niet meer, dat is het hele punt. Alfa, in de steeg naast De Balie. Calypso en Bellevue in de Marnixstraat, Alhambra aan de Weteringschans. Om er een paar te noemen waar ondergetekende nog films zag. Maar er zijn er nog veel meer. Nöggerath, Cinetol, Apollo, Olympia, Parisien, Astoria. En tientallen meer. Soms zie je nog een oud front van zo’n verdwenen bioscoop, zoals het Ceintuur Theater aan de Ceintuurbaan.
Zonder Niek Wijns (1956-2026) was het Nederlands Blazers Ensemble niet zo’n groot succes geweest: ‘Hij wist mensen bij elkaar te brengen’
Op het schoolplein, wachtend op hun kinderen, raakte Bart Schneemann, hoboïst en toenmalig artistiek leider van het Nederlands Blazers Ensemble (NBE), in gesprek met Niek Wijns. Het klikte, ze werden vrienden, en Niek ging vaak mee naar het Griekse eiland waar Bart zijn boot aan het opknappen was. “Niek was een klarinettist, een mooie speler met een mooie toon. Hij speelde bij de Hoofdstad Operette, het Amsterdams Klarinet Kwartet, en was freelancer in verschillende Nederlandse symfonieorkesten.
Word je écht creatiever met planten op het kantoor?
Heeft Albert Einstein in zijn werkkamer naast een bananenplant gezeten toen hij de relativiteitstheorie bedacht? In de werkvertrekken van Marie Curie, Nobelprijs voor Natuur- en Scheikunde, zijn op afbeeldingen geen planten te zien, maar dat kan te maken hebben met het feit dat ze met schadelijke stoffen werkte. Ze had vanuit haar laboratorium wel uitzicht op een tuin. Word je creatiever van planten op kantoor?
Gijs van Deuren (74) kennen ze in Reigersbos als de man met de saxofoon: ‘Volgens mijn horloge heb ik de conditie van een 59-jarige’
Twee weken geleden stortte de wereld van Gijs van Deuren in. Hij stond bij een kraam op de markt van Reigersbos een visje te bestellen, werd zijn saxofoon gestolen. “Ik lette gewoon niet goed op, stom. Die sax, in een koffer, stond half naast me,” zegt hij, zittend aan een tafeltje in restaurant Real Spice in winkelcentrum Reigersbos, in Amsterdam-Zuidoost.
Recensie: in De overbodigen van Herman Koch hebben - net als in Het diner - twee echtparen iets te bespreken
Twee echtparen die iets te bespreken hebben, in de nieuwe roman van Herman Koch. Waar kennen we dat van? Juist, van Het diner. Kochs succesroman uit 2009, die gaat over twee echtparen die het erover hebben hoe ze hun kinderen, die iets zeer ernstigs hebben gedaan, moeten beschermen. Ook in De overbodigen hebben de echtparen – Herbert & Yvonne en Alicia & Martin – iets te beschermen, maar niet in de eerste plaats hun kinderen (al spelen die op afstand wel een rol).
Schrijver Erik Nieuwenhuis over Lijn 1: ‘Mensen die het heel goed doen in het leven vind ik minder interessant’
“Dit is een echt Amsterdams boek geworden,” zegt Erik Nieuwenhuis, terwijl hij door de ramen van Café Koosje naar buiten kijkt. “Het voelt alsof ik de stad veroverd heb, net zoals ik dat ook moest doen toen ik hier kwam wonen. Ik ben een buitenstaander, ik kom uit Colmschate, een dorp bij Deventer. Daarna heb ik in Groningen gestudeerd en pas op mijn dertigste kwam ik naar Amsterdam. Ik moest de stad voor me winnen en de tram was een middel om dat te doen.
Naturalis-directeur Marjolein van Breemen (1975-2026) was een onuitputtelijke ‘blije diesel’ die mensen alle ruimte gaf
“Ze ging naar de fysiotherapeut om te sporten. En ze haatte sporten,” zegt oudste zus Barbara van Breemen over de zes jaar jongere Marjolein. “En toen werd ze in een kamer naast de loopband gevonden. Ze konden niets meer voor haar doen. De doodsoorzaak is nog niet bekend.” Marjolein van Breemen overleed zaterdag 17 januari totaal onverwacht op 50-jarige leeftijd. Sinds 2023 was ze directeur van Naturalis, het Leidse museum en nationaal onderzoeksinstituut op het gebied van biodiversiteit.
Hoeveel dagen kun je dezelfde sokken dragen? ‘Ik wist niet dat mensen dat echt deden’
Sokken: of je raakt ze kwijt – nooit alle twee, de verdwenen kous zwerft rond in dat onvindbare, mysterieuze Rijk van de Losse Sokken – of je gooit ze achteloos in de was. Het is een mooi beeld als iemand in de ochtend even aan de sokken van de vorige dag ruikt en dan besluit: ach, het kan nog wel een dagje. Herkent u dat? De vraag is nu hoeveel dagen achter elkaar je sokken kunt dragen. Het heeft natuurlijk te maken met dat ene menselijke ongemak: zweetvoeten.
Recensie: Wilfried de Jong vertelt een intrigerend verhaal over een man zonder eigenschappen
Een man gaat de hoogte in. Maar of dat nu zo’n goed idee is? Op de eerste pagina van de roman Mist vraagt de naamloze verteller zich dat af. ‘Waarom wilde ik als man van de begane grond in hemelsnaam tussen de wolken wonen?’ De man gaat wonen op de 48ste etage van de 233 meter hoge woontoren The Magnificent in Rotterdam. In eerste instantie kan hij niet van het magnifieke uitzicht genieten omdat er mist hangt.
Recensie: Adriaan van Dis rouwt, schmiert, huilt, lacht, aanbidt - hier is een man aan het woord die zijn grote liefde heeft verloren
Alles voor de reis kun je bezwaarlijk een sleutelroman noemen. Nergens worden echte namen genoemd. Maar op bladzijde 21 lezen we: ‘In de jaren tachtig van de vorige eeuw maakten we een boekenprogramma voor de publieke omroep. Eefje deed de productie en de regie, ik voerde de gesprekken.’ Dat programma was Hier is… Adriaan van Dis (VPRO), en de regie en productie waren in handen van de in 2023 overleden Ellen Jens.
Honkballer Sidney de Jong (1979-2026) was een echte Amsterdammer die tegen ploeggenoten zei waar het op stond
De beelden van een stralende Sidney de Jong met een dikke sigaar in zijn mond, misschien wel een Cubaanse. Ze waren onlangs te zien in de documentaire van het televisieprogramma Andere Tijden Sport: Koninklijk Honkbalgoud, waarin te volgen was hoe de nationale honkbalploeg (het Nederlandse Koninkrijksteam) in 2011 wereldkampioen werd door – onder leiding van aanvoerder De Jong – in de finale het schier onverslaanbare Cuba te verslaan.
“Hij liet een partij zand storten op het pleintje voor de boekhandel en maakte er een strand van. Een ludieke actie om mensen de winkel in te trekken,” zegt Zoë Blaauboer, directeur van Scheltema. “Hij was markant, eigenwijs, enthousiast, creatief, altijd vrolijk en het kon hem niet gek genoeg.
Zijn beste thriller sinds ‘De Da Vinci code’: Dan Brown neemt glansrijk revanche
En je trapt er als lezer gewoon weer in. Je weet wat je krijgt en dat krijg je ook keurig uitgeserveerd, precies zoals de bedoeling is van Dan Brown: hij trekt je met zijn thrillers het niet al te geloofwaardige verhaal in en je laat je gedurende de roman bijna willoos door hem meevoeren. Dinsdag verscheen wereldwijd zijn nieuwe roman The Secret of Secrets. In de Nederlandse vertaling getiteld Het ultieme geheim.
Ga mee dat toilethokje in! In het wervelende ‘Rosenfeld’ krijg je geen genoeg van het spel van aantrekken en afstoten
‘Het is te goed, iets klopt er niet.’ Die zin lezen we aan het einde van het eerste hoofdstuk van Rosenfeld, waarin Maya Kessler de lezer meesleurt in een schitterend staaltje aantrekken en afstoten tussen Noa en Teddy. Ze ontmoeten elkaar op een bruiloft. Teddy zegt: “Ik wil dat je nu opstaat en uit mijn ogen gaat, want ik wil je dolgraag neuken.” Noa denkt: ja, dit is waar ik naar op zoek was, dit is wat ik wilde krijgen. Daarna belanden ze samen in een toilethokje.
Museum Nemo bestaat 100 jaar, founding father wilde dat iedereen ‘waardering kreeg óók voor de geringste arbeid’
Museum Nemo bestaat op 8 december exact 100 jaar en dat betekent 100 jaar aan nieuwsgierigheid. Een zojuist aangeschafte collectie scheerapparaten, bijvoorbeeld: wat vertelt die over deze tijd? “Nemo is er voor iedereen,” zegt directeur Géke Roelink. Ze zit aan een tafel in een kamer, hoog in het gebouw met een magnifiek uitzicht over Amsterdam.
Zij hebben een tweedehands-boekwinkel: ‘Hier mag je de boeken gewoon nog aanraken, en eraan ruiken’
Opeens was eerder dit jaar de tweedehandsafdeling van Scheltema opgedoekt; weer een snuffelplek minder. Hoe staat het met het tweedehandsboek in Amsterdam? Een rondgang langs antiquariaten en tweedehandsboekwinkels. ‘Aan bestsellers heb ik niets.’ Noem me een romanticus. Want al kun je tegenwoordig elk boek op internet vinden en bestellen, ik laat me graag verrassen als ik in een tweedehandsboekwinkel mijn ogen langs de titels op de ruggen laat gaan.
Fraudeur ‘het Goede Heertje’ was een Amsterdamse Robin Hood: ‘Omdat het zo makkelijk ging, is hij ermee doorgegaan’
Het Goede Heertje werd hij genoemd: de Amsterdamse boekhouder die in de jaren vijftig werd ontmaskerd als fraudeur. Edwin Schoon en Arjan Dijksma schreven het levensverhaal van de man die bijna twee miljoen gulden verduisterde. En anderen volop liet meegenieten.
Recensie: Het feministische antwoord van Olga Tokarczuk op ‘De Toverberg’ is intelligent en behoorlijk geestig
De nieuwe roman van de Poolse schrijfster Olga Tokarczuk, Empusion, speelt zich af in een sanatorium in 1913. Het boek wordt vergeleken met De Toverberg van Thomas Mann. Maar dan met duistere krachten. We moeten het even over de achterflap hebben. Wie leest die niet als hij geïnteresseerd is in een boek? De achterflap is een trailer, de achterflap geeft net genoeg informatie weg om de geïnteresseerde over de streep trekken. Als het goed is. Maar de flaptekst kan ook te veel verraden.
Recensie All the Light We Cannot See: zoetsappig drama met een kleurenfilter dat het realisme van de oorlog vermoordt
Oorlog waar een stemmig kleurenfilter overheen is gelegd. Zo zien we het strijdtoneel in de vierdelige, op de roman van Anthony Doerr gebaseerde Netflixserie All the Light We Cannot See, die zich afspeelt in de nadagen van de Tweede Wereldoorlog. Het blinde meisje Marie-Laure LeBlanc (Aria Mia Loberti) zendt vanaf de zolder van het huis waar ze verblijft codeberichten uit die de Amerikanen, die de stad al dagen bombarderen, moeten helpen Frankrijk te bevrijden.
Amsterdammer en stamhouder Jonah Falke schreef over zijn familie, die van de sokken: ‘Ik hoop op verzoening’
De Amsterdamse schrijver Jonah Falke (32) kreeg van zijn oudtante de opdracht zich voort te planten. Omdat hij de laatste erfgenaam is van de familie Falke. En daar was dat geheimzinnige boekje dat zijn opa schreef. In De geschiedenis van mijn sok tekende hij zijn familiegeschiedenis op. Welke sokken hij die ochtend heeft aangetrokken. Jonah Falke kijkt naar de zwarte sokken onder zijn blauwe broek en boven zijn bruine, suède schoenen.
Wessel te Gussinklo (1941-2023): na twintig jaar ‘door de woestijn’ kwam toch de grote erkenning
Tien jaar leurde Wessel te Gussinklo met zijn debuut De verboden tuin. Maar uiteindelijk kreeg hij grote erkenning, vooral voor wat zijn romancyclus zou worden over hoofdpersoon en alter ego Ewout Meyster. Woensdag overleed de schrijver die, ook door zichzelf, werd vergeleken met Dostojevski. “Ik heb twintig jaar door de woestijn gelopen.” Dat zei Wessel te Gussinklo over zijn beginnende schrijverschap in de podcast Boze Geesten van Michiel Lieuwma.
Recensie: Marja Vuijsje kleedt haar fraaie vogelverhalen aan met troost en poëzie
Toen Nederland was getroffen door Covid-19 en er niet veel meer mocht, kregen veel mensen er een nieuwe hobby bij. Ze gingen dagelijks wandelen of ze gingen naar vogels koekeloeren. Menigeen combineerde beide nieuwe liefhebberijen. Sindsdien hoor je veel mensen over vogels ouwehoeren. Dat is wat denigrerend gesteld, en dat komt ook omdat ondergetekende weinig heeft met vogels. En een man of vrouw met verrekijker naar ‘gevederde vrienden’ zien kijken heeft iets lachwekkends.
Archieven VOC nu ook digitaal doorzoekbaar: ‘Nu kunnen we de diepte ingaan’
“De afgelopen jaren heeft het Nationaal Archief in Den Haag al die vijf miljoen pagina’s uit het archief van de Verenigde Oost-Indische Compagnie gescand,” zegt projectmanager Lodewijk Petram, gezeten in zijn kamer van het Huygens Instituut voor Nederlandse Geschiedenis en Cultuur.
Historicus Philip Dröge dook in de Tawl, de Amerikaanse versie van het Nederlands, en duikelde fascinerende verhalen op
Historicus en schrijver Philip Dröge ging in de VS op zoek naar de sporen van de Amerikaanse versie van het Nederlands zoals die daar werd gesproken. In De Tawl dist hij verhalen op over onzichtbare bergbewoners, leenwoorden, bedriegers en nog veel meer. ‘Het heeft me geleerd zuinig te zijn op onze taal.’ Daar stond hij dan aan de kant van de weg, met een platte fietsband. Zo’n achttien kilometer van het dichtstbijzijnde stadje Kinderhook. En geen bandenplaksetje van Simson bij de hand.
Veere Kuit (20) portretteerde jongeren in het Emma Kinderziekenhuis: ‘Dat ze zo krachtig voor de camera verschenen, verbaasde me ook wel’
Voor het boek Morgen is vandaag portretteerde fotograaf Veere Kuit (20), zelf voormalig patiënt, jongeren die in het Emma Kinderziekenhuis van het Amsterdam UMC werden behandeld. Haar portretten vangen hoop, moed, en geloof in de toekomst. Wat meteen opvalt als je in het fotoboek Morgen is vandaag bladert, zijn de zelfverzekerde blikken van de geportretteerden. Trots en open kijken de kinderen en jongeren je aan. Bijna met een blik van: wie doet me wat?
Recensie: In het faschinerende ‘Heeft u Hitler gezien?’ beantwoorden gewone Duitsers de pijnlijkste vragen over de oorlog
Heeft u Hitler gezien? en Wist u ervan? Deze twee boeken van de Duitse schrijver Walter Kempowski verschenen in 1973 en 1979. Het zijn ook de twee vragen die Kempowski na de oorlog stelde aan gewone Duitsers. De intrigerende getuigenverklaringen zijn nu in één band uitgebracht, onder de titel Heeft u Hitler gezien?. De eerste reactie is de ontkenning. ‘Nee, ik heb Hitler niet gezien. Ik was al die tijd aan het front.’ Alsof daarmee ook een soort schuld wordt afgekocht.
In bomentuin in Noord staan 70 iepen in 32 verschillende soorten: ‘Het is dé broccoliboom van Amsterdam’
Terwijl hij praat schiet de blik van Hans Kaljee herhaaldelijk omhoog. Niet uit onbeleefdheid, maar om zijn liefde te observeren. Zeventig geliefden, om precies te zijn. Want zoveel iepen staan er in het iepenarboretum, op de Noordelijke IJoever, gelegen op de strook groen tussen de IJpromenade en de Overhoeksparklaan, naast filmmuseum Eye. Kaljee is bomenexpert en bomenconsulent van de gemeente Amsterdam. Er is geen stad ter wereld waar zoveel iepen bij elkaar staan als in Amsterdam.
Verboden af te blijven: museum Nemo, leuk voor jong én oud, bestaat 100 jaar
Museum Nemo bestaat 100 jaar en dat betekent 100 jaar aan nieuwsgierigheid. Een zojuist aangeschafte collectie scheerapparaten, bijvoorbeeld: wat vertelt die over deze tijd? “Nemo is er voor iedereen,” zegt directeur Géke Roelink. Ze zit aan een tafel in een kamer, hoog in het gebouw met een magnifiek uitzicht over Amsterdam.
Jan Jongbloed (1940-2023): de eigengereide keeper die niet van duiken hield
Dat eeuwige gezeur dat die bal houdbaar was geweest. Dat winnende doelpunt van Gerd Müller in de 43ste minuut van de WK-finale die op 7 juli 1974 in München werd gespeeld. Een niet al te hard schot uit de draai, een specialiteit waarmee Der Bomber doelman Jan Jongbloed, die op de doellijn bleef staan kijken naar de bal, kansloos liet. Nederland verloor de finale van West-Duitsland met 2-1. Er zijn nog steeds mensen die de naam Jan Jongbloed associëren met die verloren WK-finale.
Van verhalen over ‘meehuilservies’ tot de uitvaartcaketest: museum Tot zover komt met magazine over eetcultuur rondom de dood
Een lekkere dood, dat is de titel van het magazine van uitvaartmuseum Tot zover. Met het blad wil het museum de aandacht vestigen op de eetcultuur rondom de dood. En de lezer wordt gevraagd naar de laatste maaltijd. Wie heeft er nooit gefantaseerd over haar of zijn laatste maaltijd? In documentaires en films komt het vooral voorbij als het om ter dood veroordeelden gaat: het zogeheten galgenmaal. Een emmer kippenvleugels en drie bollen chocolade-ijs.
Jenny Bierenbroodspot (1941-2023) waakte met hart en ziel over het Amsterdams erfgoed
“Ze ketende zich nog net niet vast aan de Vondelkerk, maar het scheelde niet veel,” zegt Marije Bierenbroodspot over haar moeder Jenny Bierenbroodspot. Mede door haar inzet is de Vondelkerk in de jaren tachtig voor sloop behouden gebleven. Net als de Posthoornkerk en De Duif.
Fanmail en extra voeding ten spijt: de 130 jaar oude rode beuk op De Nieuwe Ooster moet tóch worden omgekapt
Het is een vreemd gezicht. Te midden van alle vol in het blad staande bomen staat daar, in vak 20 van De Nieuwe Ooster, die kale boom. Alsof het alleen voor hem al herfst is. En aan zijn voet groeien welig de zwammen die hem hebben aangetast. De rode beuk is ten dode opgeschreven. In oktober van het vorige jaar stond in deze krant een reportage over de rode beuk. De boom, die er al staat sinds de begraafplaats in 1892 in gebruik werd genomen, was er slecht aan toe.
Iederéén kan wel stemtraining gebruiken, vindt ex-operazangeres Muriel van Dinteren. ‘Je gaat er beter van communiceren’
Je stem is je identiteit, zegt ex-operazangeres en stemcoach Muriel van Dinteren (57). Maar niet iedereen weet dat. Daarom schreef ze het boek Be Your Own Voice, over de zoektocht naar je eigen stemgeluid. Een luide, aanstekelijke lach vult de ruimte van Q-Café in winkelcentrum Oostpoort. En nog een. “Ja, bleekselderij!” zegt de vrouw achter het glas verse muntthee als ze is uitgelachen.
Deze vuilploeg veegt de stad weer schoon na de Canal Parade: ‘Lekker bezig!’
Pal naast de Westerkerk gaat Erick Morsen met een voet op de veegtakken van zijn bezem staan om de takkenbos in een goed model te krijgen. De bezem is de komende acht uur zijn beste vriend. Het is zaterdagavond kwart voor twaalf. En al is de Canal Parade al uren afgelopen, overal in het centrum wordt nog gefeest. Maar er moet ook opgeruimd worden. Vooral rond de Prinsengracht, waar de tachtig boten die middag doorheen zijn gevaren, toegejuicht, toegezongen, toegeproost door de duizenden aan de kant.
Een hanenkam van roze schuursponsjes, veel gekleurd nepbont, glitterschmink; bijna wordt de boodschap van Pride vergeten
De verwachte regen blijft nog uit als de eerste boten langs de Hortus richting Amstel varen. Marianne Rosenberg zing Ich bin wie du, en Heinz zingt zachtjes mee. Heinz komt uit de buurt van het Duitse Recklinghausen en hij is een ex-tafeltenniskampioen. Zegt hij zelf. Hij steekt al een tijd lang een batje versierd met regenboogstrepen de lucht in. Het is nog vroeg in de middag, maar hij is nu al zijn maten kwijt.
Geoff Dyer schreef een humorvol boek over het laatste werk van Roger Federer, Bob Dylan en andere sporters en kunstenaars
Met De laatste dagen van Roger Federer schreef Geoff Dyer een boek over kunstenaars en sporters die afscheid nemen, over hun laatste kunstwerken, vroeg pieken, en zichzelf. ‘Neem Bob Dylan. Wat mij betreft schreef hij zijn beste liedjes een behoorlijk lange tijd geleden.’ Geoff Dyer gaat aan tafel zitten en begint meteen de menukaart te bestuderen. “De trein uit Londen had vertraging en ik heb nog niet geluncht. Is de dorade goed? Geen idee? Wat zeg je? Of ik de shampoo op mijn kamer heb gecheckt?
Hiske Dibbets (1966-2023) was een innemende schrijver bij wie altijd een lach op de loer lag
“Zodra ik haar zag, was ik in een goed humeur,” zegt Plien van Albada. “Ze was slim, geestig en innemend en had een enorme levenslust. Ik ken haar al dertig jaar en ze wilde zo ongelooflijk graag schrijfster worden. Ik ga haar verschrikkelijk missen.” Van Albada, uitgever bij Balans, heeft het over haar vriendin Hiske Dibbets, die op 17 juli in haar woonplaats Amsterdam overleed aan de gevolgen van kanker.
Monumentale voetgangersbruggen in Centrum worden flink aangepakt, ook vanwege de veiligheid: ‘Het is niet even schilderen en een plankje erin’
Amsterdam laat komende maanden vijf monumentale voetgangersbruggen in Centrum restaureren. Gekeken wordt naar de veiligheid, maar ook naar de monumentale waarde van de bruggen. ‘Er mag niet zomaar van alles aan de brug worden veranderd.’ Barry Salee staat op de Oudezijds Voorburgwal en kijkt naar een vrouw die met een rolkoffertje over de Sint Jansbrug loopt. “Om de veiligheid te waarborgen, heeft ook deze brug onderhoud nodig,” zegt hij. Alsof er acuut instortingsgevaar dreigt.
Sloveense schrijver Drago Jancar: ‘Het moet tragisch eindigen, anders heb je geen verhaal’
Schrijver Drago Jancar (75) weeft in de roman Bij het ontstaan van de wereld een web van feit en fictie. Daarin verschuilt zich de jongen Danijel, die zo probeert een ingrijpende liefdesgeschiedenis te begrijpen. “Ja,” zegt Drago Jancar, “maar begint niet elk verhaal zo?” Hij zit in een kamertje van een Amsterdams grachtenhotel, de in Nederland nog tamelijk onbekende Sloveense schrijver is naar Amsterdam gekomen om zijn roman Bij het ontstaan van de wereld in het licht te zetten.
Een rondleiding door de gerestaureerde synagoge de Obrechtsjoel: ‘Je zou kunnen denken dat het een krachtcentrale is’
De Obrechtsjoel in Amsterdam-Zuid is na een tweejarige restauratie sinds enkele weken weer open. De synagoge uit 1928 is ontworpen door architect Harry Elte. Architect Berend van der Lans was bij de restauratie betrokken. En bij het boek De Obrechtsjoel. ‘Dit gebouw was Eltes meesterwerk.’ “Als je niet beter weet zou je ook kunnen denken dat het een soort krachtcentrale is,” zegt Berend van der Lans.
Bij schrijver Marga Minco (1920-2023) waren de oorlog en het noodlot altijd dichtbij
De Joodse schrijver Marga Minco gold als dé Nederlandse stem van de Europese oorlogsliteratuur. Ze was een overlever en overleven werd ook wel het kernwoord in haar oeuvre. Begin september 2005 stond er een man met een telegram op de stoep. De 85-jarige Marga Minco schrok. ‘Ik vond het eng,’ zei ze tegen Het Parool. ‘Wat kon er aan de hand zijn? Voor mijn eerste boek, Het bittere kruid (1957), kreeg ik in 1958 de Vijverbergprijs.
Mannen stoer en autonoom? Welnee, ze zijn heel volgzaam, zegt emeritus hoogleraar Maaike Meijer
In Radeloze helden wil Maaike Meijer laten zien dat er geen universeel, krachtig beeld van de man bestaat. De man lijdt. En is daar iets tegen te doen? Ja hoor, kijk maar naar ‘the Dude’. We zitten in een verduisterde kamer. Alsof er een groot geheim verteld gaat worden. Achter de zware gordijnen woedt de zonovergoten wereld. Maaike Meijer heeft net twee koppen koffie op tafel gezet. Of ze iets wil zeggen over Hemingway.
De Hollandse iep bij de Hortus Botanicus (1900-2023) viel tijdens storm Poly: nu wachten hem de kettingzagen
Woensdag viel tijdens de zomerstorm Poly de oude iep voor de ingang van de Hortus Botanicus om. Meteen werd de boom een geliefd selfie-object. De iep werd 123 jaar. Het gebeurde om ongeveer half negen in de ochtend van woensdag 5 juli. Zomerstorm Poly trok over de stad en rukte aan alles wat los en vast zat. De oude, monumentale iep voor de ingang van de Hortus Botanicus was niet tegen dat natuurgeweld bestand. Barbara van Amelsfort, woordvoerder van de Hortus, heeft de boom niet zelf zien vallen.
Recensie Het volle leven: John Fante laat zijn personages met aantoonbaar plezier ploeteren, lijden en liefhebben
‘Ik, auteur John Fante, schrijver van drie boeken. Van het eerste boek 2300 exemplaren verkocht. Van het tweede boek 4800 exemplaren verkocht. Van het derde boek 2100 exemplaren verkocht.’ Dat staat op de eerste bladzijden van Het volle leven, de net in het Nederlands vertaalde roman Full of Life van de Amerikaanse schrijver John Fante (1909-1983) uit 1952. Niet zo’n succesvolle auteur, die John Fante, denk je meteen. Waarom houdt hij er dan niet mee op?
Show More
loading
Actions
Is this you?
As a journalist, you can create a free Muck Rack account to customize your profile, list your contact preferences, and upload a portfolio of your best work.Get in touch with Maarten
Contact Maarten, search articles and posts on X, monitor coverage, and track replies from one place.
Learn more about Muck Rack