Ad de Jong

In Denemarken ben je in veilige handen. Iedereen draagt zijn steentje bij om ervoor te zorgen dat het openbare leven ordelijk verloopt. Toch ontkom je niet altijd aan kleerscheuren. Het is nog vroeg als ik bij het universiteitsgebouw aankom om iets uit mijn kantoor op te halen. Ik heb haast, want ik moet straks in een ander gebouw college geven. Gemakshalve zet ik mijn fiets niet in het fietsenrek, maar vlak bij de ingang. Zo kan ik weer snel vertrekken.

Denemarken viert dit jaar dat het 1200 jaar geleden is dat het christendom, met Ansgar als zijn bekendste missionaris, er voet aan wal zette. Maar wie het land bezoekt, vraagt zich soms af hoeveel daarvan nog zichtbaar is. Onlangs maakte ik met een Deense vriend een afspraak om samen een concert te bezoeken. Zijn antwoord eindigde met twee onverwachte woorden: Odin volente. In onze kring kennen we Deo volente – zo de Heere wil.

In Denemarken waren er ruim twee maanden geleden landelijke verkiezingen. Al jaren zijn immigratie en integratie het dominante verkiezingsthema, met een versplinterde uitslag en moeizame regeringsvorming tot gevolg. Op een mooie lenteavond raak ik in gesprek met Rune. Trots vertelt deze jonge blonde Deen – met licht baardje – dat zijn naam verwijst naar de bekende runentekens uit het oude Germaanse alfabet. Ik spreek met hem in het Deens, zij het met een accent.