Barış Erdoğan

Yarın okulların açılacağını cümle âlem biliyor. Başlığa bakınca “Bu ne saçmalık?” diyebilirsiniz. Gerçekten şaka yapmıyorum. Önümüzdeki yıllarda bazı okullar kapanacak, bazı dersliklere artık ihtiyaç kalmayacak. Çünkü o sıralara oturacak çocuk sayısı hızla azalıyor. Bunu düşününce aklıma kendi ilkokul yıllarım geliyor.1980’lerin başıydı. Sınıfımız 60 kişinin üzerindeydi. Sıralara üç kişi sıkışırdık. Ben genellikle en arkada otururdum.

71 yıl önce bugün Selanik’ten İstanbul’a bir haber ulaştı. Atatürk’ün doğduğu evin de bulunduğu Türk Konsolosluğunun bahçesinde bir bomba patlamıştı. İstanbul Ekspres gazetesi yıldırım baskıyla “Atamızın evi bomba ile hasara uğradı” manşetini attı. Birkaç saat sonra İstanbul’da başta Rumlar olmak üzere Ermeni ve Yahudi yurttaşların evleri, işyerleri ve ibadethaneleri saldırıya uğradı. Bugün 6-7 Eylül olaylarını düşününce aklıma ister istemez “Terörsüz Türkiye” süreci geliyor.

Son yıllarda çevremde şeker tüketimine dikkat edenlerin arttığını görüyorum. Tatlıyı azaltan, şekerli içeceklerden uzak duran, markette ürünü eline alıp etiketini okuyan daha çok insan var. Ben de dahil. Bu iyi haber. Kötü haber ise şu: Biz şekeri azaltmaya çalışırken, şekeri ille de bize yedirmeye çalışanlar da boş durmuyor. Giderek daha görünmez hâle getiriyorlar. Artık onu yalnızca baklavada, pastada, çikolatada aramak yetmiyor.