Barış Erdoğan

Elbette bir sosyolog olarak kimseye böyle bir tavsiye verecek halim yok. Ne haddime? Bu iddialı cümlenin sahibi; mesleğinde elli yılı devirmiş klinik psikolog Harvey Lieberman. Kendisi New York Times’da ezber bozan bir yazı kaleme aldı. Lieberman’ın derdi terapiyi küçümsemek değil. Ağır ruhsal sancılar yaşayan insanların profesyonel desteğe duyduğu ihtiyacı da hafife almıyor.

Ya hemen aklımızı başımıza devşireceğiz ya da binlerce yıldır ilmek ilmek kurduğumuz bu medeniyetin, en parlak anında, kendi elimizle nasıl çöktüğünü seyredeceğiz. Yapay zekâdan her derde deva olmasını beklediğimiz bir çağda, bu cümle fazla sert, hatta uçuk gelebilir. Haklısınız. Fakat geçen hafta Avrupa’da yaşananlar, bu karamsar öngörümün hiç de uzak bir ihtimal olmadığını gösteriyor. Sıcak hava rayları genleştirdiği için, bazı tren seferleri yapılamadı.

Yüz yıldır bu ülke neler gördü. Askeri darbeler, ekonomik krizler, siyasi fırtınalar, kapanan kurumlar, yıpranan gelenekler, dağılan alışkanlıklar, salgın hastalıklar... Memlekette nice heyecan parlayıp söndü. Nice tören o eski ruhunu yitirdi. Ama Gazi Koşusu her şeye rağmen devam ediyor. Kimi yıl kalabalık tribünlerle, kimi yıl pandemi şartlarında seyircisiz. Yine de start verildi. Safkanlar piste çıktı. Son düzlükte aynı heyecan yeniden ayağa kalktı.