Bart Rijken

Zeespiegelstijging stelt Nederland voor strategische keuzes. Langetermijneffecten tot ver na 2100 vragen om nieuwe manieren van economisch denken én analyseren. Het is tijd dat economen zich nadrukkelijker mengen in het zeespiegeldebat. In het kort Nederland blijft vooralsnog voornamelijk vasthouden aan het vertrouwde pad van het beperken van overstromingsrisico’s. Het is de vraag of die koers op de lange termijn de meest welvaartsverhogende strategie is.

Er zijn veel mogelijkheden om de gevolgen van klimaatverandering te beperken. Het rapport onderscheidt twee richtingen: Intensiveren: focus op technische en vaak lokale maatregelen, zoals airco’s, zonwering en versterking van infrastructuur (bijvoorbeeld dijken en wegen). Deze bieden op korte termijn een oplossing, maar het is de vraag of ze op langere termijn voldoende zijn. Ze kunnen bovendien ongelijkheid vergroten en vragen extra energie en geld.

Beschermen: een vicieuze cirkel De steeds sneller stijgende zeespiegel vormt een toenemend gevaar voor stedelijke kustgebieden wereldwijd. Achter de hoge dijken is ook het laaggelegen Nederland kwetsbaar. Dit geldt vooral voor de sterk verstedelijkte Randstad. Bij verdere zeespiegelstijging neemt de mogelijke schade van overstromingen verder toe. Ook, of beter, juist als we blijven investeren in onze dijken.