Bart Van Goethem

Ah, Zakk Wylde. Hij fascineert ons. In 1987 werd hij als twintigjarige plots tot rechterhand van Ozzy Osbourne gekatapulteerd. Zeven jaar lang maakten ze platina platen alsof het niks was. Tot Zakk plots de southern rocktoer opging met Pride&Glory. Nog altijd een van de meest ondergewaarde platen uit de geschiedenis van de hardrock. Daarna volgde met Book of Shadows een akoestisch album. En toen, in ’98, werd Zakk Wylde plots een cartoonfiguur met Black Label Society.

Op maandagochtend 11 april 1983 gaven James Hetfield en Lars Ulrich een busticketje aan Dave Mustaine: het was een enkele rit van New York naar Los Angeles. Daarmee was Mustaine officieel en redelijk onceremonieus uit Metallica gegooid wegens teveel zuipen, teveel drugs  en teveel het ambetante manneke uithangen. Metallica liet Mustaine dus los, maar andersom is dat nooit echt goed gelukt.

Bevindt de toekomst van muziek zich in het verleden? Mogelijk. Feit is dat we zelden zo’n warm, menselijk gevoel kregen bij het horen van een stukje nieuwe muziek als “Eat Your Greens” van, jawel, Parlor Greens. Hier is geen Pro-Tools of AI aan te pas gekomen. Laat staan een marketingteam dat de schurende kantjes erafveilt om toch maar een zo groot mogelijk publiek te bereiken. Heerlijk.