Daniel Dylan Böhmer

Kiedy Franciszek Józef I, cesarz Austrii i król Węgier, wysyłał dyplomatę za granicę jako attaché wojskowego, częścią tego był mały, ale ważny rytuał. Jego Królewska Mość przyjmował obietnicę, że dżentelmen nie będzie podczas pełnienia służby szpiegował. Ci, którzy przypieczętowali tę umowę uściskiem dłoni, opierali swój wysoki status na cnotach rycerskich. Szpiegostwo było przez nich uważane za niemoralne. Niemniej jednak właśnie w czasach przed I wojną światową rzemiosło zwiadowcze kwitło.

Arabska wiosna umiera tam, gdzie się zaczęła. Przynajmniej tak się wydaje. W Tunezji pod koniec 2010 r. handlarz uliczny Mohamed Bouazizi podpalił się w proteście przeciwko samowoli władz. Tym aktem wprawił w ruch arabską wiosnę – wielki ruch przebudzenia i walki o swobody obywatelskie, który szybko rozprzestrzenił się na inne części świata arabskiego. W kilku państwach obalono wtedy reżimy, które przez dziesięciolecia wydawały się niezwyciężone, a w samej Tunezji pojawiła się demokracja.