Jan de Hoop

Mijn oma vergeleek mij altijd met Harold Lloyd, een komiek uit het begin van de vorige eeuw die overal over struikelde en bij wie alles misging. In een van zijn films bungelde hij zelfs aan de grote wijzer van de Big Ben in Londen. Geen idee hoe hij daar terechtkwam. Ik vrees dat ik net zo onhandig ben. Als ik ergens over kan struikelen of in kan vallen, zal ik dat niet laten. Bijna tussen wal en schip geplet Zo liep ik tijdens onze vakantie in Cambodja, al vloggend, tegen een betonnen bankje aan.

Deze komt volgens mij uit een museum’, zei ik geschrokken tegen Coen toen onze afgebladderde huurauto bij het hotel werd bezorgd. Het is toch een grote, internationale betrouwbare maatschappij, vroeg ik hardop. Na een paar dagen in de hoofdstad Phnom Penh zou onze rondreis met eigen auto door Cambodja beginnen. Krakend en piepend de weg op Coen zou gaan rijden. Ik ben van de verzorgde reizen, mijn man is van lekker zelf doen. Vooral als iedereen in onze omgeving dat afraadt.

‘Moet je niet eens gaan inpakken’, zei ik tegen Coen, die altijd van het laatste moment is en denkt: het komt wel goed. Als we op vakantie gaan, slaat bij mij een lichte tot middelzware paniek toe. Dat is altijd zo geweest. Ik bereid alles tot in de puntjes voor. Dat geeft rust, maak ik mezelf wijs. Het begint met het verzamelen van de juiste papieren. Visa, paspoorten en vaccinatieboekjes: alles gaat in het overzichtelijke reismapje.