Kayhan Dural

Üniversitede ders kitaplarımın çoğu fotokopiydi. Dönem başı ritüelimiz belliydi: bölümün fotokopicisine gidilir, ciltlenmiş “kitabımız” teslim alınır, üstüne bir de çay söylenirdi. Kimse bunu dert etmezdi. Sahaflar, köşe başındaki korsan tezgahları, arkadaştan arkadaşa gezen CD’ler… Bizim kuşak telifle değil, “bulabildiğinle” büyüdü. Napster’ı hatırlayanlar el kaldırsın. Neyse, asıl konuya gelelim. Geçtiğimiz ay yapay zeka tarihinin en pahalı fotokopisi resmen fiyatlandı.

Fırsat buldukça Lions için Cannes’a giderim. Sabahtan koşup, üstüne denize gidip sonra da mis gibi klimalı ortamda ilham üstüne ilham… Bundan daha güzel bir plan olabilir mi? Bu sene bunların üstüne bir de akşam çıkmalarını da ekleyeyim derken, her şeyi yapmaya çalışan adam tuzağına düştüm.

İnternetin derdi “doğru” değil. İnternetin derdi “reaksiyon.” Algoritmanın kutsal kitabında hedef kitle yok. Algoritmanın kutsal kitabında tek bir satır var: “Scroll eden arkadaş durdu mu, durmadı mı?” Bu kadar. Bu ara strateji tartışırken veya bir fikir dinlerken sık sık geçmişi düşünür halde buluyorum kendimi. (Bir gün bunun olacağını biliyordum.