Peter Vermaas

Een soloconcert van Abdullah Ibrahim was soms een bijna spirituele ervaring. Je kon een speld horen vallen als hij in een volle concertzaal achter de vleugel plaatsnam. Met ingehouden adem volgde het publiek welke richting zijn handen zouden kiezen. Gebogen over de toetsen speelde hij ogenschijnlijk improviserend makkelijk twintig minuten of een half uur door voordat hij enig applaus dulde.

„Mijn ouders komen oorspronkelijk uit Senegal. Voordat hij naar Frankrijk kwam, heeft mijn vader veel in Afrika gereisd. Dat was zijn opleiding. Ik ben wat je nu een klassenmigrant zou noemen. Dat je opgroeit in een arbeidersmilieu weet je als kind niet. Toen ik op de middelbare school zat, zijn we met het gezin vanuit Parijs naar een grotere woning in La Courneuve verhuisd, in de banlieue. Daar heb ik eindexamen gedaan.

Een berglandschap in het centrum van Parijs. Gewoon omdat het kan. Nog voordat het nieuwste project van de Franse straatkunstenaar JR officieel opent, heeft het publiek het al weten te vinden. Honderden Parijzenaars en toeristen vergapen zich deze zonnige ochtend aan de totaal getransformeerde Pont Neuf, de brug die de stad met het Île de la Cité verbindt. Ze maken selfies en proberen al pratend betekenis aan het kunstwerk te geven.