Ewald Smits

Nederlandse bestuurders geven hun eigen organisatie gemiddeld een 6,6 op duurzaamheid. Nederland als geheel krijgt een 5,5. Dat verschil lijkt op het eerste gezicht misschien logisch: iedereen kent de eigen inspanningen beter dan die van het systeem als geheel. Maar precies daarin schuilt het ongemak. Rob van Tulder, emeritus-hoogleraar aan de Erasmus Universiteit, noemt dat de intention-realisation gap: de kloof tussen wat organisaties willen bereiken en wat ze daadwerkelijk realiseren.

Terwijl bedrijven hun kantoren aanpakken, hun hr-beleid herzien en hun CO2-uitstoot tot op de gram bijhouden, staat er gewoon nog een koelkast vol plastic flesjes in de keuken. Niemand lijkt zich daar bewust van. De meeste kantoren werken nog steeds volgens een lineair model: dranken worden geproduceerd, verpakt, vervoerd, gekoeld en uiteindelijk geconsumeerd, vaak in single-use verpakkingen. Dat model wringt steeds meer.

Een enorme bouwopgave aan de ene kant. Wantrouwen, claims en vertragingen aan de andere kant. Dat is waar spelers in het bouw- en infradomein nu mee moeten dealen. Peter Staats noemt het de grote paradox van deze tijd. Hij is zelfstandig adviseur en MfN-registermediator op het gebied van contractering en samenwerking in de bouw- en infra. Volgens hem zit het probleem vaak in de traditionele contractvormen.