Jónas Már Torfason

Hingað til hefur umræðan um væntanlega þjóðaratkvæðagreiðslu snúist um allt annað en það sem kosið verður um í ágúst. Moldviðri um við hvern Þorgerður Katrín á að hafa ekki talað við, eins og það skipti nokkru máli um atkvæðagreiðsluna sem er fram undan og lauk endanlega í gær með leiðréttingu frá fréttastofu Vísis. Þetta heitir í daglegu tali vanstilling hjá nei-sinnum og hefur einkennt þá herferð hingað til. Í gær birti svo Ásdís Kristjánsdóttir grein þar sem hún sakar Dag B.

Samfélagið sem við búum í er framlenging af okkur sjálfum. Bærinn okkar endurspeglar gildin okkar. Mín reynsla af Kópavogsbúum er að þeim er annt um bæinn sinn og nærumhverfi. Þeir eru almennt lausir við ofstæki, vilja bara hafa hlutina í lagi og að vandað sé til verka. Bæjarbragur, hóflega þétt byggð og græn svæði skiptir fólk máli. En Kópavogsbúum er líka annt um aðra Kópavogsbúa. Þeir vilja styðja þau sem þurfa stuðning og eru ekki feimnir við að stíga fram og taka ábyrgð þegar á reynir.

Kópavogur varð til í húsnæðiskreppu. Fólk á hrakhólum frá Reykjavík fékk úthlutaðar landsspildur til sjálfsþurftarbúskapar í móanum fyrir utan borgina. Spildurnar voru úr jörðum í eigu ríkisins, Kópavogi og Digranesi. Átak í ræktun lands í Kópavogi var atvinnubótavinna í tíð kreppunnar miklu. Fólkið sem fluttist að og byggði upp bæinn var að stofni til ungt barnafólk. Svo mikið raunar að á tímabili innrituðust fleiri börn í skóla í Kópavogi en í gjörvallri Reykjavík.