Liv Åse Skarstad

Á Akranesi eru íþróttir ekki bara eitthvað sem gerist eftir skóla, ekki bara æfingar sem eru tikkaðar af á stundatöflu eða leikir sem eru spilaðir um helgar, heldur hluti af lífinu sjálfu, hluti af því hvernig við tengjumst, hvernig við byggjum upp fólk og hvernig við verðum að samfélagi – og það er eitthvað sem ég hef sjálf fengið að upplifa svo sterkt frá því að við fluttum hingað.

Það er sérstök tegund hugrekkis sem felst í því að gagnrýna annað fólk opinberlega. En það hugrekki hlýtur að byrja á einu einföldu atriði: að setja eigið nafn undir orðin sín. Þegar höfundur kýs þess í stað að fela sig á bak við dulnefni, á sama tíma og hann dregur í efa heilindi, hvatir og jafnvel geðslag nafngreindra einstaklinga, verður umræðan sjálfkrafa annars eðlis.

Undanfarið hefur verið lögð mikil áhersla á að draga fram kostnað vegna veikinda starfsmanna í hinu opinbera. Tölur eru bornar fram af þunga og notaðar sem rök fyrir því að eitthvað sé „að“ í kerfinu. Sem bæjarfulltrúi hef ég sjálf tekið þátt í þeirri gagnrýni. Það er hluti af ábyrgð kjörinna fulltrúa að fylgjast með rekstri og spyrja gagnrýninna spurninga. Á sama tíma og þessi umræða er orðin of einföld, þá er staðreyndin sú að hún er einfaldlega hættuleg.