Maialen Arteaga

Begiak kliskatu eta bukatu da uda. «Adiskide onekin, orduak labur», dio esaera zaharrak. Zuretzat, orokorrean, orduak labur. «Maitia, denbora ihesi doa», pintada txosnetako komunetan. Pin, pan, pun. Uste baino denbora laburragoan sartzea lortu duzu egiteko zenituen planak. Estu-estu, baina egin dituzu azkenean. Pasatu dira sanjoanak eta sanferminak. Eguzkia hartu duzu jendez lepo zegoen hondartzan. Krema eman duzu. Erre egin zara. Titular tristeak irakurri dituzu, eta aurrera jarraitu dute egunek. Juerga.

Atzerrian oporretan gaudenean, edozein elkarrizketa izateko, hizkuntza handietan mintzatu behar izaten gara euskaldunok. Hizketaldi ororen abiapuntua izaten da nongoak garen esatea, parekoa nondik datorren kokatuta errazago ulertzen delako bakoitzak duen mundu ikuskera. Halakoetan konturatzen naiz hizkuntza bakoitzak duen kargaz.

Irailaren 27an 50 urte beteko dira diktadura frankistak Txiki eta Otaegi fusilatu zituenetik. Beste edozein herrialdetan omenaldi instituzionalak egingo litzaizkieke, bai diktaduraren aurka borrokatu zirenei, bai erregimen autoritarioak eragindako biktimei. Gurean bistan da ezetz. Hori horrela izan dadin, ahanzturaren paktua sinatu dute hemen batzuek, eta ondorioz, justiziaz mozorrotutako isiltasun pilatua ari du. Gu isiltasun konplize horretan hezten ari zarete, eta hori bai ez dela justua.