Sigurður Sigurðsson

Inngangur: Merkingarfræðilegt hrun í opnu rými Íslensk pólitísk umræða hefur lengi verið einkennandi fyrir ákveðna hringrás röksemda en á síðustu misserum virðist hún hafa færst yfir á hærra og öllu súrrealískara stig. Við blasir ástand þar sem hefðbundin lögmál rökfræðinnar hafa fengið að víkja fyrir eins konar skynvilluorðræðu, þar sem orsök og afleiðing skipta um sæti með ógnvekjandi hraða.

Íslenska lýðveldið stendur á áhugaverðum tímamótum í sögulegu samhengi. Áttatíu ára afmæli stjórnarskrárinnar minnir okkur á þau miklu pólitísku afrek sem unnin voru á liðinni öld, þegar fátækt og einangrað samfélag braust til sjálfstæðis og efnaðist á undraverðum hraða. Hins vegar kennir hagsagan okkur að hröðum efnahagslegum árangri fylgir oft hætta á kerfislægri sjálfumgleði.

Tíu ár eru liðin frá Brexit‑atkvæðagreiðslunni og sex ár frá því að Bretland yfirgaf innri markað Evrópusambandsins. Á þessum tíma hefur breska efnahagslífið gengið í gegnum róttækar breytingar sem nú liggja skýrar fyrir - minni útflutningur, minni fjárfesting, aukin pappírsvinna, minni framleiðni og langvinn óvissa sem hefur grafið undan trausti fyrirtækja og fjárfesta. Þetta er ekki lengur pólitísk skoðun heldur staðreynd sem staðfest er í fjölmörgum óháðum rannsóknum.